لطفا لوسی رو باکسی غیر ایشون شیپ نکنید

نگا می کنم رنج میکشم چرا مردم به این روز افتادن چطور به این راحتی میتونن ادم بکشن و یا درباره همچین جنایتی به راحتی هرچی میخوان بگن واقعا سر چی همچین اتفاقی افتاد بخاطر حجاب؟ بخاطر اقتصاد؟ بخاطر دولت؟ بخاطر اسلام؟! واقعا نمیتونم درک کنم ، بخدا که هیچ کدوم از این دلایل نمیتونه قانع کننده باشه برای اینکه به خون همدیگه تشنه باشیم و برای هم ارزو مرگ بکنیم من واقعا از این مردم و بی رحمیاشون خسته شدم فک کنم دیگه هیچ وقت نتونم دلمو با این مردمو این ملت صاف کنم

من وقتی معادله حل میکنم:

من امروز تو کلاس

ترامپ عملاً داره ادعای خدایی می‌کنه بر زمین. می‌گه من همه کارهٔ جهانم. هرچی من می‌گم می‌شه. همه هم حساب می‌برن. کافر و مسلمون حرفشو خیلی جدی می‌گیرن. با توییت‌هاش یه عده می‌ترسن و نگران می‌شن و عده‌ای دیگه خوشحال. اما خداوند بارها نشون داده غیوره. غیرت داره روی دل بندگانش. بندگانش اینجوری یکی رو جدی بگیرن یه جوری یارو رو خاکمال می‌کنه که همه بفهمیم رئیس کیه. از آقا مصطفی.

دارم درجات بالایی از فشار رو متحمل میشم کمکککک

اونا نمیخوان ما این کلیپ رو ببینیم... @Sedkhareji ✔️

چونکه موضوع عکاسی این هفته عکاسی سیاه و سفید بود

این عکس رو کاملا اتفاقی گرفتم بخاطر همون کادرش خراب شد ولی خب

’نوشته همسر شهید مصطفی علیخانی : زمزمه‌ی فریاد شلوغی‌ها به پایان رسیده بود و آرامش نرم‌نرمک از لا به لای دیوار های شهر، سرک می‌کشید شهر اما بوی خون می‌داد بوی دود؛ عطر باروت .. ظاهراً در خانه بودم و باطناً نفس می‌کشیدم در کنارِ نفس‌های مردی سبزپوش ؛ در میانه‌ی آشوب .. چشم به در دوخته و حلقه ام را به بازی گرفته بودم که با تماس عاطفه رو به رو شدم. تماس گرفته بود که بپرسد از همسرم خبر دارم؟ مصطفی را می‌گفت. مصطفیِ علیخانی. هم‌او که حاصل تحقق وعده‌ی « والطیبات اللطیبینِ » خدا بود. صاحب اسمِ ثبت شده در دومین صفحه‌ی شناسنامه‌ام، مرجعِ حلقه‌ی جاخوش کرده در دست چپم، مالکِ دنج‌ ترین نقطه‌ی قلبم .. من که خبر داشتم. پس این موج آشوبِ روان شده در دلم از کدام اقیانوس منشأ می‌گرفت؟ این پیرزنِ سیاه‌پوشِ زانو به بغل در ذهنم، بهر چه ذکر مصیبت به لب داشت؟ دندانِ صبر بر جگر فشرده و دلم را دل‌‌داری دادم:« آروم باش فاطمه! نشنیدی میگن بی‌خبری خوش‌خبریه؟ صبر کن .. پیداش میشه کم‌کم. » بعد از چندین تماس بی پاسخ، وقتی نازکیِ صدای مادرش را به جای بمیِ صدای خودش از پشت تلفن شنیدم؛ در دل، نگرانی‌ام را به سخره گرفتم و گفتم : « دیدی؟ خستگی امونش نداده حتی رسیدنشو خبر بده دلشوره‌ت عامل بدخوابی خونواده‌ش شد زن! » اما پاسخ مادرش، با انتظارم متفاوت بود. گوشی‌اش را جا گذاشته؟ ما که تازه صحبت کرده بودیم؛ چطور گوشی‌اش در خانه جا مانده؟ ممکن نبود. جورچینِ مغزم، جور در نمی‌آمد پازلِ ذهنم، تکه‌ای گمشده داشت این‌بار، مبدأ دلشوره هایم را بلد بودم. بی رحمیِ دشمنانِ هم‌سنگرم ترس هم داشت؛ نداشت؟ هم‌چنان که در ذهنم، سناریوهای تلخ و شیرین را کارگردانی می‌کردم ؛ صدای مکالمه‌ی پدرم با مخاطبی پشت گوشی، توجهم را به خود جلب کرد. مکالمه‌ای که اعصاب پدر را مخدوش کرده بود و استیصال را میهمان چشمانش .. نگاهِ منتظرم، سخن نمی‌خواست؛ می‌خواست؟ با این‌حال، کرور کرور اصرار به پای پدر ریختم تا راضی شد لب بگشاید: « حاضر شو بریم .. مصطفی تیر خورده به پاش! » همسرم را می‌گفت؟ مصطفی ؟ مصطفیِ علیخانی ؟ هم او که حاصل تحقق وعده‌ی « والطیبات اللطیبینِ » خدا بود ؟ تیر اگر به پایِ او خورده ؛ دردش چرا از آنِ قلبِ من است؟ مسیر خانه‌ی پدری‌ام تا خانه‌ی پدری‌اش چگونه گذشت؟ نمی‌دانم! تمام همسران شهدا را به همین بهانه به میعاد‌گاه کشانده بودند؛ نه؟ همسر شهید حمید سیاه‌کالی را همسر شهید محمد اسلامی را هم .. چون به مقصد رسیدیم و سرعت پاهایم، پله های خانه را طی کرد؛ چشمانم آنچه میدید را باور نداشت و گوش‌هایم آنچه می‌شنید را .. حلقه در دستم برق می‌زد و رگی کنار شقیقه‌ام، نبض .. تیر مقصدش پاهای مصطفی نبود گلوله، میهمانِ خانه‌ام شده بود میهمانِ قلب‌اش ؛ میهمانِ قلب‌ام .. (:

چینیا خیلی عشق رو قشنگ به تصویر میکشن:*) خیلی قشنگ... قشنگ تر از کره ایا یا هندیا یا حتی ترکی ها.