روز غزه بود. همین دیشب بود که لالایی دللول را گوش دادیم. الان که برای چندمین بار پخشش میکنم، به یاد مادران سرزمین زیتون است. مادری که شب‌ روی آوارها کودکش را در آغوش گرفت و برایش لالایی خواند تا خوابش ببرد، و صبح برای جسم بی‌جانش خواند که بیدار شود.. غزه، فریاد بی‌صدای مادران رنجور. فریاد مادران بیت‌المقدس، عکا، رمله، رهط، یافا، طمره و هر نقطه‌ای از فلسطین. هنگامی‌ که می‌گوییم فلسطین، از چه چیزی صحبت می‌کنیم؟ آیا تا پیش از این به آن اندیشیده بودیم؟ امروز دیگر می‌دانیم فلسطینی بودن یعنی انس با مرگ یعنی تعامل با مرگ یعنی ثبت‌نام در خون غسان کنفانی پاره‌های تن تو این تکه‌گوشت‌های سوخته بر درودیوار نیستند. عکا و حیفا و قدس و طبریه و یافا هستند و خوشا آن تنی که پاره‌هایش شهرها باشند. چقدر به وطن می‌مانی.. - محمود درویش ۱۹ ژانویه، روز غزه.

غَمین بر وزن لَعین.

هرچقدر بد گذشت اما شروع و پایان واقعا خوبی داشت. 😭

سی‌ دی ماه : " + اگه این تا بعدازظهر برف نشد بیا تف کن تو صورت من _ بچها چرا اومدین؟ برفه میموندین خونه خب + اه به من دخترخانم؟ _ مگه شما اه هستین؟ + گفتین نیوشا اینور قلبم شکست _ نمیشه هرکسی اسمش نیوشاس اسمشو عوض کنه؟ + بچها بدویین بیاین بریم برف بازی _ مواظب باش لیز نخور- * ولو شدن در برف + برف نشستههثنسنثن _ خسته نباشید.. * حرف های نامفهوم در جواب و خندیدن * خندیدن متقابل به حرف های نامفهومش + یه خوشگلبلا امروز داورتون بود _ منتظرم چت جی پی تی وصل بشه ازش بپرسم اینترنتارو کی وصل میکنن "