" کسی چه می‌داند شب سوم چه شد که تو دیگر منتظر نماندی و دلت شکست و دیگر کیک بلوبری نپختی "

و این خدا بود که هر زمان من را نجات می‌داد ـ

[ چای می‌نوشم که با غفلت فراموشت کنم ؛ چای می‌نوشم ولی از اشک ، فنجان پُر شده‌ است ]

عیدتون مباارک ؛)

چه کسی فکر میکرد پایان فرا برسد؟ البته شاید بهتر است بگویم چه کسی فکر میکرد پایان "اینگونه" فرا برسد؟ چه کسی فکر میکرد آخرین دیدارمان ، این‌گونه به سرانجام برسد؟ کاش آن روزهای بارانی ، یادآور بودند که تکرار در کار نیست . همیشه با فکرِ داشتنِ زمان در آینده ، زمانِ حال را فراموش کرده‌ام . منتظرِ خداحافظیِ آخرین روز بوده‌ام ؛ اما به سلام هایِ زودگذر بی اعتنایی می‌کردم . گذشته تر را دوست داشتم ، و از حالِ آن روز ها بی‌زار بودم . به فکر گذشته‌ها ، حال را از دست دادم . خیلی دیر شده است برای به خود برگشتن ، حتی اگر به خودم برگردم ، آن روزها برنمی‌گردند . آن روزها و آن آدم‌ها ، آن مکان‌ها و آن خاطره‌ها ، آن عطر ها و آن تصویرها... چرا انسان در روزهایِ زیبایِ زندگی‌اش ، که دیگر تکرار نمی‌شوند ، مُدام دنبال روز های زیباتر است؟ #ستاره‌ی‌من ؛)