به گفته‌ی ج. جفدروف جهان‌بینی و استعداد نویسنده، وحدتی جدایی ناپذیر را تشکیل می‌دهند و به گفته‌ی او مسئله‌ی اساسی چگونگی جهان‌بینی نویسنده است. #نویسندگی

این هنرمند است که می‌تواند تو را با خویش و با هستی، جمع کند.

هنرمند همراه آن بینش و برخورد بلاواسطه، با جهان و در کنار این سبک بیان، به خلاقیت و آفرینش می‌رسد، خلق دنیایی که می‌تواند و باید باشد.

البته آن بینش و برخورد به آموزش و تجربه و این سبک بیان به دیدار و شهود و آموزش و ممارست نیاز دارد و این هر دو به پختگی و ورزیدگی در کنار فتنه‌ها و درگیری‌ها و بحران‌ها و آتش حادثه‌ها.

و در این بازگویی و تصویر ناچار حرف‌های ساده‌ی تو همان تشبیه‌ها و استعاره‌ها و کنایه‌های بدیع و آموزنده‌ای است که ظرافت بینش تو را در خویش به امانت گرفته. #نویسندگی

فلسفه مادر علم است و عرفان خاستگاه هنر. و مرادم از عرفان؛ آن شهود و دیدار و آن بینش وسیع و بی‌تکلفی است که کنار فتنه‌ها و درگیری‌ها و وازدگی‌ها، چشم‌هایش باز می‌شوند و پلک‌هایش سبک می‌گردند.

خود تو می‌توانی در لحظه‌های گوناگون، دیدهای گوناگونی نسبت به یک اثر در خودت احساس کنی. چرا؟ چون آنچه را که هنرمند ثبت کرده تو هر بار، با قسمت‌ها و صحنه‌ها و فضاهای دیگری تداعی کرده‌ای.

ــ پایان یک کتاب

_ درختان، آدم‌های زمین‌اند؛ و انسان‌ها آدم‌های آسمان.

و چه بدانیم و چه ندانیم، ادبیات داستانی این روزگار مثل نقاشی و شعر و... در حکم جذام زده‌ای است که دیگر شوقی و توانی برای زنده بودن و زنده ماندن ندارد. بشر در انتظار فردایی دیگر است.