خیلی قشنگ می‌خونه، ریتم و صدا جهت رهایی از استرس:

-

وقتی از جلوی دبیرستانت رد میشی و میفهمی چقدر روزایی که اون همه سخت میگرفتی، آسون‌ترین روزهای زندگیت بود.

اینکه می‌گن هرچیزی زمان خاص خودش رو داره رو قبول ندارم، برای کاری که فکر می‌کنی ارزشش رو داره، هیچ‌وقت دیر نیست.

فرشِ سرخ، گونه‌ی سرخ، رژِ سرخ، نگاهِ سرخ، شالِ سرخ، لبِ سرخ، بشقاب گل‌ِ سرخ، غروبِ سرخ، لاکِ سرخ، آتیشِ سرخ و چایِ سرخ. چقدر اصالت می‌باره از این رنگ و ترکیب این سه حرف. زنده‌ست، پراحساسه، پرقدرته. عشق اگه رنگ داشته باشه، قطعا رنگش رنگِ سرخِ.

ادمایی که وقتی حس کنن تو فلان موضوع نظر خاصی نداری و معذب شدی، مسیر گفت‌گو‌ رو هدایت می‌کنن یا وقتی باهاشون داری راجع به یه موضوعی صحبت می کنی، برای همراهی کردنت از دلِ خاطراتشون یه مورد مشابه رو پیدا می‌کنن و تنورِ صحبتو گرم نگه می‌دارن، یا یجوری باحوصله بهت گوش می‌سپارن که حس می‌کنی خفن‌ترین سخنورِ دنیایی، عمیقا قابل ستایشن و کنارشون و صحبت کردنِ باهاشون به شدت خوش میگذره. نمیدونم بهشون می‌گن خوش صحبت، یا خوش تعریف؟ ولی هرچی هستن ارتباط باهاشون اصلا تو یه لول دیگه‌ست.

شنیدنِ یه جمله‌هایی مثل " همه‌چی درست میشه، فدای سرت، از پسش برمیای و.." شاید نتونه کاملا بار چیزی که رو دوش آدم سنگینی می‌کنه رو برداره، ولی حداقل سبک ترش می‌کنه.

#شنیدنی [ترین صداها] -قسمتِ اول- برای نوازش گوش‌هات، چون می‌دونم دوستش خواهی داشت.

-

برخلاف دنیای امروز که مودی بودن و فاز دپ داشتن شبیه شخصیت های منفی و غمگینِ سریال‌ها، بیشتر دوس داشتنی ترن، آدم های خوش‌انرژی، امیدوار و ادامه دهنده رو سعی می‌کنم بیشتر به زندگی شخصیم راه بدم و واسشون وقت بذارم. اینجور اشخاصی خواه ناخواه حسو حالِ ملایم و اون آروم بودنشون رو بهت منتقل می‌کنن و کنارشون همیشه روزنه‌ی امیدِ کوچیکی، شبیه بخاری‌ای که روی حالتِ شمعه، درونت آروم آروم می‌سوزه و اون‌تورو گرم نگه می‌داره.