بیاید یه چیز جالب خوندم. نوشته بود: همیشه این تصور وجود داره که حین بچه دار شدن، مردان هیچ تغییری توی بدنشون رخ نمیده ولی توی مطالعاتی مشخص شده که آقایونم وقتی پدر میشن هورمون تستسترون‌شون کاهش پیدا میکنه و تا مدتی تستسترونش به اون سطح سابقِ خودش که در ابتدا بوده برنمی‌گرده.

چرا!؟ یکی از جاهایی که تستسترون به درد آقایون میخوره بروز رفتار های مردانه است تا بتونه جنس مخالفش رو جذب بکنه؛ حالا اون نیازِ رفع شده و قراره یه نوزاد به جمعشون اضافه بشه، پس لازمه که از دُز اون رفتار های محکم مردانه کم بشه تا بتونه بیشتر و بهتر با بچه ارتباط بگیره و رفتار ملایم تری با اون موجود کوچولوی بی‌دفاع داشته باشه و بشه به بابای یه گوگولی و مهربون. جالبه نه؟ این رابطه‌ی بین بابا شدن و در مقابل، پایین اومدن سطح تستسترون، منو یادِ اون قسمت از شعرِ علیرضا آذر می‌ندازه که میگه: پیش چشم همه از خویش یَلی ساختم، پیش چشمان تو اما سپر انداخته‌ام.

دلم یه رفیق از جنس بهامین می‌خواد، همونقدر حامی و مطمئن.

احتمالا اگه قرار بود تو یه دوره‌ای زندگی می‌کردم، اون دوره‌ای رو انتخاب می‌کردم که مردم عکس معشوقه‌ هاشون رو داخل گردن بندشون نگه می‌داشتن و اونو زیر لباس هاشون قایم می‌کردن. برای همدیگه به دور از چشم بقیه، شب‌ها زیرِ نورِ شمع نامه می‌نوشتن و بعد با مومِ ذوب شده‌اش و مُهرِ مخصوصِ خودشون، نامه رو مهروموم می‌کردن. و بعد کل شب رو به این فکر می‌کردن که وقتی اون آدمه نامه رو بخونه، چه احساسی بهش دست میده و جوابش چیه و کی قراره درجواب اون نامه، نامه‌ای به دستش برسه.

دیالوگِ همیشگی‌ای که سرِ هر سریال و رمانی با خودم دارم: «سریاله/رمانه، واقعی نیست که اینجوری داری واسه‌اشون اشک می‌ریزی.» و بازم هی دوباره.