فکر نکنی حواسش بهت نیست، محاله ممکنه حتی یک ثانیه هم نگاهشو ازت دریغ کنه، هر لحظه و هر ثانیه در حال رصد توعه، در حال رصد تمام اتفاقات و افکار و حالات درونیه توعه، بابت به وجود اومدن تک تکشونم دلیل و منطق داره، هیچ کدوم از اتفاقات مربوط به تو بی دلیل نیست، بهش اعتماد داشته باش.

ولی حنجره‌ی این پسره سپهر و هنرجو هاشو انگار خدا بوسیده.

زندگی تو روستا یجورِ دیگه‌ای درجریانه. انگار آسمون آبی‌ تره، چایی خوش‌ رنگ تره، همه‌چیز خوشمزه تره، رنگا پررنگ‌ترن، اکسیژن بهتر تو ریه‌هات چرخ می‌خوره، سرعت خون تو رگات بیشتره و و زندگی واقعا قشنگ‌تره.

می‌گه هرچقدر انسان شریف تر و نجیب تر و حساس تر باشه از کار دیگران بیشتر رنج میبره و این دوتا دلیل داره. یکی اینکه خودش رو مستحق این رفتار نمی‌بینه و دوم اینکه انتظار نداره بقیه با اون جوری رفتار کنن که خودش با بقیه رفتار نکرده. خلاصه که این اسمش زودرنجی نیست. معنیش بالاتر از این حرفاست.

نمیدونم شماهم آره یا نه ولی از یه جایی به بعد یاد می‌گیری قرار نیست تایید، تحسین، توجه و دوست داشتنِ همرو باهمدیگه برای خودت داشته باشی. کمیت رو فدای کیفیت می‌کنی و فوکوس می‌کنی رو همون تعدادِ انگشت شماری که آدم دوروبرت هست، روابطت شکل بالغانه‌ای رو به خودش می‌گیره و این‌بار تو دیگه تمایلی به ارتباط های خارج از برنامه نداری. چون اون چیزی که از بقیه می‌خواستی رو، خالص‌تر، ملموس‌تر و واقعی ترشو تجربه می‌کنی‌.