بیاید از انواع مدار شروع کنیم مدار های ماهواره ها از نظر ارتفاع میتونن فواصلی از چند صد کیلومتر گرفته تا چند هزار کیلومتر رو شامل بشن. قوانین گرانش حکم میکنه که هرچقدر مدار یه ماهواره نسبت به زمین دورتر باشه، سرعت حرکت اون به دور زمین هم آهسته تر میشه. برای مثال ابزار هایی مثل شاتل های فضایی تو مدار های نزدیک به زمین یا LEO قرار میگرفتن و هر ۹۰ دقیقه یک بار زمین رو دور میزدن؛ درحالی که ماهواره هایی که تو مدار های متوسط و در ارتفاعی در حدود ۲۰ هزار کیلومتری قرار دارن، هر ۱۲ ساعت یه بار زمین رو دور میزنن. تو ارتفاع دقیقا ۲۵۷۸۶ کیلومتری از سطح زمین، ماهواره ها دقیقا هر ۲۳ ساعت و ۵۶ دقیقه یک بار زمین رو دور میزنن؛ یعنی همون مدتی که طول میکشه زمین یه بار دور خودش بچرخه یا یه شبانه روز زمینی. ماهواره ای که تو این مدار قرار داشته باشه همیشه موقعیتش رو نسبت به سطح زمین حفظ میکنه و از روی زمین همیشه تو یه نقطه از آسمون دیده میشه. این مدار های رو به نام مدار های زمین‌ثابت یا زمین‌آهنگ میشناسن. فضاپیماهایی که تو مدار های بیضوی قرار میگیرن در بخشی از مسیر خود تا فواصل دورتری از زمین دور میشن و سرعت حرکت اونا در بخش های مختلف مسیرشون به دور زمین متفاوته.

تمایل مداری (زاویه ای که صفحه ی مداری ماهواره با خط استوای زمین میسازه) یکی دیگه از شاخص های مهم به شمار میره. اغلب ماهواره ها بر فراز استوای زمین، سیاره ی ما رو دور میزنن و یا انحراف ریزی نسبت به استوای زمین دارن و تنها از فراز عرض های جغرافیایی محدود و نزدیک به استوا گذر میکنن. مدار های دارای انحراف بسیار بالا مثل مدار های قطبی به ماهواره ها اجازه میدن خودشونو تا فراز عرض های بالا و نواحی قطبی برسونن و بتونن با گردش زمین به دور خود تقریبا از فراز کل سیاره ما عبور کنن. مدار های قطبی خورشید‌آهنگ، به آرومی تمایل مداری خودشونو تغییر میدن تا بتونن همیشه زاویه ی بین ماهواره، زمین و خورشید رو ثابت نگه دارن.

خب مردم حالا اگه بخوام براتون راجب ماهواره ها و مدارشون بگم پس باید بگم که ماهواره ها بر اساس کاربرد های مختلفشون نیازمند مدار های متفاوتی ن. برای مثال، مدار های نزدیک زمین یا همون LEO(زبونم مو دراورد انقدر گفت_) برای ماهواره هایی ایده آل عه که فقط لازمه خودشو به فراسوی بخش فشرده ی جو زمین برسونن. ماهواره های قطبی کم ارتفاع برای ماهواره های جاسوسی و نظارت که میخوان کل زمین رو تحت پوشش داشته باشن مناسبه. ماموریت های عکاسی و تصویربرداری از مدار های خورشید‌آهنگ استفاده میکنن و مدار های زمین ثابت به ماهواره ها این اجازه رو میدن که همیشه بالای سر یه نقطه مشخص از استوا باقی بمونن و یه نیمکره رو زیر نظر داشته باشن که به این ترتیب برای مقاصد ارتباطی و مخابراتی مداری ایده آل به شمار میره. مدار های دارای تمایل بالا و کشیدگی زیاد که به نام مدارای مولنیا (Molniya) معروفن یه ماهواره رو تو ارتفاعی بسیار بالا، بر فراز یه نقطه از زمین قرار میدن که تو اون مدار، ماهواره با سرعتی بسیار آروم حرکت میکنه و میتونه برای ارتباطات ارتفاعات بالا مناسب باشه.

تو سیستم زمین-ماه-خورشید هم یه نقاط مشخصی وجود دارن که به نام نقاط لاگرانژی شناخته میشن.

تو این نقاط به دلیل تاثیر برآیند نیروی گرانشی این اجرام، ویژگی های پرکاربردی به وجود میاد. مهم ترین این نقاط، نقطه های لاگرانژی شماره ۱ و ۲ هستن که در دو سوی زمین و در امتداد راستای زمین-خورشید قرار دارن. در این نقاط مجموعه نیروهای وارد به ماهواره ای که تو اونجا قرار داره باعث میشه تا اون ماهواره در همون مدتی خورشید رو دور بزنه که زمین خورشید رو دور میزنه. نقطه ی L1 نقطه محبوبی برای قرار دادن ابزار هایی عه قراره به مطالعه و رصد خورشید بپردازن. نقطه ی مقابل خورشید یا L2 برای قرار دادن رصدخانه های فضایی نظیر رصدخونه ی گایا، هرشل و WMAP استفاده میشه. تو نقطه ‌L3 یه فضاپیما به طور دائم در نقطه ی مقابل زمین و خورشید قرار می‌گیره. نقاط L4 و L5 نقاط تروایی مدار هستن؛ جایی که تو اونا فضاناو ها و ابزار های مختلف میتونن بدون اینکه دچار مزاحمت شن تو مدار زمین به دور زدن خورشید بپردازن.

چند هزار ماهواره که تاکنون به فضا پرتاب شدن مقادیر زیادی زباله فضایی تو مدار زمین تولید کردن، مواردی که از قطعات کوچیک و پوسته های جداشده از رنگ روی راکت ها تا کل یه طبقه ی موشک رو شامل میشه. عمده زباله هایی که تو مدار نزدیک به زمین یا LEO قرار دارن در نهایت به طور خودکار وارد جو زمین شده و توش سقوط میکنن. برخی از ماهواره ها و فضاناو ها هم به طور عمدی و از پیش برنامه ریزی شده در پایان عمرشون به زمین بازگردونده میشن؛ اما امکان برخورد ماهواره های فعال با این اجزایی که به سرعت درحال حرکت ن تهدیدی جدیه که روز به روز بیشتر میشه.