خب مردم حالا اگه بخوام براتون راجب ماهواره ها و مدارشون بگم پس باید بگم که ماهواره ها بر اساس کاربرد های مختلفشون نیازمند مدار های متفاوتی ن. برای مثال، مدار های نزدیک زمین یا همون LEO(زبونم مو دراورد انقدر گفت_) برای ماهواره هایی ایده آل عه که فقط لازمه خودشو به فراسوی بخش فشرده ی جو زمین برسونن. ماهواره های قطبی کم ارتفاع برای ماهواره های جاسوسی و نظارت که میخوان کل زمین رو تحت پوشش داشته باشن مناسبه. ماموریت های عکاسی و تصویربرداری از مدار های خورشید‌آهنگ استفاده میکنن و مدار های زمین ثابت به ماهواره ها این اجازه رو میدن که همیشه بالای سر یه نقطه مشخص از استوا باقی بمونن و یه نیمکره رو زیر نظر داشته باشن که به این ترتیب برای مقاصد ارتباطی و مخابراتی مداری ایده آل به شمار میره. مدار های دارای تمایل بالا و کشیدگی زیاد که به نام مدارای مولنیا (Molniya) معروفن یه ماهواره رو تو ارتفاعی بسیار بالا، بر فراز یه نقطه از زمین قرار میدن که تو اون مدار، ماهواره با سرعتی بسیار آروم حرکت میکنه و میتونه برای ارتباطات ارتفاعات بالا مناسب باشه.

تو سیستم زمین-ماه-خورشید هم یه نقاط مشخصی وجود دارن که به نام نقاط لاگرانژی شناخته میشن.

تو این نقاط به دلیل تاثیر برآیند نیروی گرانشی این اجرام، ویژگی های پرکاربردی به وجود میاد. مهم ترین این نقاط، نقطه های لاگرانژی شماره ۱ و ۲ هستن که در دو سوی زمین و در امتداد راستای زمین-خورشید قرار دارن. در این نقاط مجموعه نیروهای وارد به ماهواره ای که تو اونجا قرار داره باعث میشه تا اون ماهواره در همون مدتی خورشید رو دور بزنه که زمین خورشید رو دور میزنه. نقطه ی L1 نقطه محبوبی برای قرار دادن ابزار هایی عه قراره به مطالعه و رصد خورشید بپردازن. نقطه ی مقابل خورشید یا L2 برای قرار دادن رصدخانه های فضایی نظیر رصدخونه ی گایا، هرشل و WMAP استفاده میشه. تو نقطه ‌L3 یه فضاپیما به طور دائم در نقطه ی مقابل زمین و خورشید قرار می‌گیره. نقاط L4 و L5 نقاط تروایی مدار هستن؛ جایی که تو اونا فضاناو ها و ابزار های مختلف میتونن بدون اینکه دچار مزاحمت شن تو مدار زمین به دور زدن خورشید بپردازن.

چند هزار ماهواره که تاکنون به فضا پرتاب شدن مقادیر زیادی زباله فضایی تو مدار زمین تولید کردن، مواردی که از قطعات کوچیک و پوسته های جداشده از رنگ روی راکت ها تا کل یه طبقه ی موشک رو شامل میشه. عمده زباله هایی که تو مدار نزدیک به زمین یا LEO قرار دارن در نهایت به طور خودکار وارد جو زمین شده و توش سقوط میکنن. برخی از ماهواره ها و فضاناو ها هم به طور عمدی و از پیش برنامه ریزی شده در پایان عمرشون به زمین بازگردونده میشن؛ اما امکان برخورد ماهواره های فعال با این اجزایی که به سرعت درحال حرکت ن تهدیدی جدیه که روز به روز بیشتر میشه.