سکانس اول | رسیدن رسیدیم... نه به مقصدی که در خیالمان ساخته بودیم، بلکه به جایی که قسمتِ این سفر بود. راه، تمام شد... اما انگار دلتنگی، تازه نفس گرفته بود. چمدان‌ها را آرام روی زمین گذاشتیم؛ نه از خستگی راه... از سنگینی دلی که تمام مسیر، چیزی را با خودش حمل می‌کرد. دیوارها برایمان غریبه بودند، اتاق‌ها هم... اما مگر دل، این روزها با جایی آشنا بود؟ هرکس گوشه‌ای نشست... یکی بی‌صدا وسایلش را مرتب کرد، یکی سجاده‌اش را پهن کرد، یکی فقط خیره ماند... انگار همه منتظر بودیم... منتظر اینکه باور کنیم رسیده‌ایم. اما حقیقت این بود؛ ما فقط به محل اسکان رسیده بودیم... دلمان، هنوز در راه بود. هنوز میان آن سلامی مانده بود که نمیدانیم نصیبمون میشه یا نمیشه... میان آن وداعی که قسمتمون میشه یا نمیشه... این سفر، از همان قدم‌های اول، بیشتر از آنکه سفرِ جاده باشد، سفرِ دل بود... و دل، هنوز نرسیده بود...

سکانس دوم | آغاز خدمت بالاخره وقتش رسید... آن همه راه، آن همه انتظار، آن همه دل‌سپردن... رسید به پوشیدن لباسی که قرار بود فقط یک لباس نباشد؛ نشانِ خدمت باشد. از اینجا به بعد، دیگر قرار نبود فقط زائر باشیم... قرار بود سهم کوچکی از این مسیر، بر دوش ما باشد. عجیب است... گاهی خدا، قبل از آنکه آرزویت را به تو برساند، تو را مشغول خدمت می‌کند؛ تا یادت نرود، راه رسیدن به محبوب، از خدمت به بندگانش می‌گذرد. این چند روز، قرار نبود فقط کار کنیم... قرار بود خودمان را پیدا کنیم، میان لبخند یک زائر، میان خستگیِ آخر شب، میان سلام‌هایی که بی‌هیچ توقعی رد و بدل می‌شد. خادمی، گاهی یعنی دیده نشدن... یعنی دویدن و نخواستنِ هیچ سهمی، جز رضایتِ صاحب این راه. و ما... در ابتدای این مسیر ایستاده بودیم؛ با دستانی که هنوز کاری نکرده بودند، اما با دل‌هایی که از همان لحظه، بوی خدمت گرفته بودند. بسم‌الله... خادمی تازه آغاز شده بود.

پشت هر گفت‌وگو، ساعت‌ها فکر، تلاش، چالش و ایستادگی است این مستند، روایتی از مسیر «کافه گفت‌وگوی سیار بشری»؛ از پشت صحنه تا لحظه اجرا....🤝✨ #کافه_گفتگوی_سیار_بشری #مستند #گفتگو #همدلی #روایت

سکانس سوم | میانِ شلوغی... از یک جایی به بعد، دیگر زمان معنا نداشت... فقط جمعیت بود... جمعیتی که لحظه‌به‌لحظه بیشتر می‌شد. یک نفر دنبال شارژر بود، یکی دنبال پریز... یکی گوشی‌اش خاموش شده بود و می‌خواست فقط یک تماس بگیرد، فقط خبر بدهد که «رسیدم...» و ما، میان این همه شلوغی، از این سمت به آن سمت می‌دویدیم. شاید سهم ما، همین چند دقیقه برق بود... همین پیدا کردن یک پریز خالی... همین لبخندی که بعد از روشن شدن گوشی روی صورت یک زائر می‌نشست. خادمی، همیشه کارهای بزرگ نیست... گاهی خادمی، یعنی وسط ازدحام، حواست به یک نفر باشد که تمام امیدش، به همان چند درصد شارژ باقی‌مانده‌ی گوشی‌اش است. شلوغی ادامه داشت... خستگی هم... اما میان آن همه رفت‌وآمد، یک چیز مدام تکرار می‌شد؛ «خدا را شکر... مشکلش حل شد.» شاید همین، تمام مزد آن لحظه‌ها بود.

سکانس چهارم | رسیدن... کم‌کم... شهر رنگ دیگری گرفت. اتوبوس‌ها یکی‌یکی از راه می‌رسیدند... چمدان‌ها روی زمین کشیده می‌شدند... چهره‌هایی خسته، اما پر از شوق. هر سلام، بوی دلتنگی می‌داد. هر قدم، انگار سال‌ها انتظار را با خودش آورده بود. ما ایستاده بودیم... با لباس خادمی، با دستانی که آماده‌ی خدمت بود، و با دل‌هایی که از دیدن این جمعیت، آرام‌آرام جان می‌گرفت. عجیب است... گاهی تمام خستگی راه، با اولین لبخند یک زائر از بین می‌رود. انگار همه آمده بودند... نه فقط از شهرهای مختلف، بلکه از دلتنگی‌های مختلف. یکی آرام اشک می‌ریخت... یکی فقط سکوت کرده بود... یکی زیر لب صلوات می‌فرستاد... و ما، در میان این همه آدم، بیشتر از همیشه فهمیدیم خادمی، یعنی قبل از آنکه دستت به کار باشد، دلت کنار زائر باشد. سفر تازه جان گرفته بود...

سکانس پنجم | صبر... ساعت از زمان همیشگی گذشته بود... غذا هنوز نرسیده بود. کم‌کم صف‌ها طولانی‌تر می‌شد، نگاه‌ها به ساعت می‌افتاد، و سؤالِ تکراریِ همه یکی بود: «غذا کی می‌رسه؟» ما هم مثل همه منتظر بودیم... اما این بار، قرار نبود فقط غذا تقسیم کنیم. قرار بود آرامش تقسیم کنیم. یکی با لبخند جواب می‌داد، یکی عذرخواهی می‌کرد، یکی می‌رفت تا دوباره پیگیر شود، و یکی فقط با یک جمله، دلِ زائری را آرام می‌کرد: «ان‌شاءالله تا چند دقیقه‌ی دیگه می‌رسه...» شاید غذا کمی دیر رسید... اما خادمی، همین لحظه‌ها معنا پیدا می‌کند. وقتی خسته‌ای، وقتی تحت فشاری، وقتی همه از تو پاسخ می‌خواهند، و باز هم لبخندت را از زائر دریغ نمی‌کنی. آن روز فهمیدیم... گاهی بزرگ‌ترین خدمت، نه در رساندن غذا، که در حفظ آرامشِ دلِ مردمی است که مهمانِ این سفرند.

سکانس ششم | نوبتِ ما نشد... صبحِ تشییع بود... همان روزی که برایش آمده بودیم... همان روزی که همه‌ی این خادمی‌ها، مقدمه‌ی رسیدن به آن بود. اما قسمت، برای ما شکل دیگری داشت. به‌جای اینکه میان جمعیت راهیِ مراسم شویم، کنار هم نشستیم... یکی خرما داخل پک می‌گذاشت، یکی سالاد الویه، یکی نان، یکی آبمیوه؛ یکی هم بسته‌ها را می‌بست... و آنها را شمارش می کرد پک‌های کوچکی که قرار بود همراهِ زائرها باشد، در مسیری که به تشییع می‌رفتند. دست‌ها مشغول آماده کردن بود، اما دل‌ها... دل‌ها میان آن جمعیت پرواز می‌کرد. هر بسته‌ای که آماده می‌شد، انگار تکه‌ای از دلمان را هم با خودش می‌برد. یکی‌یکی زائرها آمدند، پک‌هایشان را گرفتند، لبخند زدند، راهی شدند... و ما... تا آخرین نفر را بدرقه کردیم. آن روز فهمیدیم، گاهی سهمِ خادم، رفتن نیست... گاهی سهمِ خادم، این است که دیگران را با آرامش راهی کند، و خودش، پشتِ صحنه بماند. نوبتِ ما نشد... اما شاید همین، زیباترین قسمتِ خادمی بود؛ اینکه دست‌هایمان، زائران را بدرقه کرد... حتی اگر دل‌هایمان، آرزوی بودن میان همان جمعیت را داشت.

سکانس آخر | بازگشت... بالاخره... وقتِ رفتن شد. چمدان‌ها، همان چمدان‌های روز اول بودند... اما صاحب‌هایشان دیگر، آدمِ روز اول نبودند. اتاق‌ها را یکی‌یکی تحویل دادیم، با خادم‌ها خداحافظی کردیم، با رفاقت‌هایی که فقط چند روز عمر داشتند، اما انگار سال‌ها در دلمان ریشه دوانده بودند. راهِ برگشت، آرام‌تر از راهِ آمدن بود... هرکسی گوشه‌ای نشسته بود، خیره به پنجره، غرقِ فکر. در ذهنمان، همه‌ی این چند روز را مرور می‌کردیم... از شوقِ آمدن... تا سختیِ راه... از خستگیِ خادمی... تا لبخندِ زائرها... از نرسیدن‌ها... آری... قسمت نشد هر آنچه در دلمان بود، اتفاق بیفتد. قسمت نشد آن وداعی را که آرزویش را داشتیم، زندگی کنیم. قسمت نشد در همه‌ی لحظه‌هایی که برایش آمده بودیم، حاضر باشیم. اما شاید... خدا سهم دیگری برایمان نوشته بود. سهمِ ما، خدمت بود... صبر بود... و یاد گرفتنِ این حقیقت که همیشه رسیدن، به معنای حضور در مقصد نیست. گاهی... رسیدن، همان جاست که از خواسته‌ی دلت می‌گذری، تا دلِ دیگری به مقصد برسد. اتوبوس، آرام از شهر دور می‌شد... اما چیزی از ما، همان‌جا جا ماند. میانِ آن روزهای شلوغ، میانِ لباس‌های خادمی، میانِ اشک‌هایی که دیده نشد... و ما... با همه‌ی نرسیدن‌ها، دستِ پر برمی‌گشتیم. چون این سفر، بیش از آنکه ما را به مقصدی برساند، ما را به خودِ خادمی رسانده بود...

به جنوب سفر کردیم تا پایداری و مقاومت مردم را ببینیم و با این صحنه ها مواجه شدیم❗️❕ -----•۰•۰•۰•۰•🇮🇷•۰•۰•۰•۰•-----  به ما در دانشجوآزاد #کرمان بپیوندید👇 https://rubika.ir/daneshjoazadkerman https://eitaa.com/daneshjoazadkerman https://www.instagram.com/daneshjoazad?igsh=MWR3MHdmNTQ4ejVxbQ== https://t.me/daneshjoazadkerman https://x.com/daneshjoazad دانشجوآزاد رسانه تبیینی دانشجویی

پیروزی با نوشته و توییت به دست نمیاد؛ پیروزی توی همت جوان‌های این خاک ساخته میشه! ما پای این خانه ایستاده‌ایم. 🌴🇮🇷 #جهادی #جنوب #ایران #خلیج_فارس #مقاومت»

قوتی برای دل رزمندگان جنوب کشور 🇮🇷 این روزها، هرکس به اندازه توانش می‌تواند سهمی در این مسیر داشته باشد؛ ما هم در کنار هم، میخواهیم برای رزمندگان جنوب میان وعده از جمله قُوَتویِ کرمانی تهیه و بسته بندی کرده و ارسال کنیم تا قدمی هرچند کوچک برای رزمندگان عزیزمان برداریم. 🤍🇮🇷 📌 شماره کارت برای مشارکت در این پویش: 5892108891225758 ودجا-گروه جهادی انصارالحسین

🍒بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ ❤️ با سلام و احترام خدمت شما همراهان عزیز... و تبریک به بزرگوارانی که در دوره قبلی ما "مهارت های امر به معروف" شرکت نمودید و خصوصاً تبریک ویژه به برندگان آن مسابقه... مجدداً با یک دوره جدید و یک مسابقه بزرگ به همراه اهدا‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ء جوایز ارزنده 🎁 با عنوان  «روایت پایداری» درخدمت شما هستیم که برای ارتقای تاب‌آوری شناختی در برابر جنگ ترکیبی دشمن آمریکایی ـ صهیونیستی در شرایط جنگی طراحی شده است. 📖 منابع آزمون: تلخیص کتاب ارزشمند «چرا باید ایستاد؟» و کلیپ های کوتاه ⏳ تقویم و زمان‌بندی مهم رویداد: 📥 دریافت محتوا و منبع آزمون: ۱۴۰۵/۰۷/۰۴ تا ۱۴۰۵/۰۷/۱۰ از کانال رسم خوبان در پیام رسان ایتا و روبیکا 📝 برگزاری آزمون: ۱۴۰۵/۰۷/۱۱ تا ۱۴۰۵/۰۸/۱۱ 🏆 قرعه‌کشی و اهدای جوایز: ۱۴۰۵/۰۹/۰۱ 📍 نشانی پایگاه برگزاری آزمون آنلاین نیز متعاقباً در کانال رسم خوبان اعلام می‌گردد. 📢 لطفاً این پیام را برای دوستان و گروه‌های خود بازنشر دهید. 🌸منتظر حضورتان هستیم🌸 یاعلی. ┄┅┅┅┅❀┅┅┅┅┄ 🎨 عضویت در کانال رسم خوبان و مشاهده محتوا و شرکت در دوره و مسابقه: ایتا: https://eitaa.com/Rasmekhooban روبیکا: https://Rubika.ir/Rasmkhoban