مود جالبی داشت

اینم هست

واقعا سعدی چطوری کلماتو تونسته کنار هم بچینه و بگه من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می‌رود؟

وای به من که من منم، سلسله‌ی سمن درآ جامه بدر فرار کن، ساکت و بی‌سخن درآ دوش ز مسجدی خبر، شد مَلَکی ز ره گذر داد به مردمان نظر، از بن این لجن درآ درگه شاه را ببین، شوکت ماه را ببین نور پگاه را ببین، نور برآ ز تن درآ مست قلندران مشو، سائل این و آن مشو خشک مشو خزان مشو، جان ز لبت بکن درآ ((دست به جان نمی‌رسد تا به تو برفشانمش بر که توان نهاد دل؟)) بهر می ختن درآ بر دو جهان نمی‌دهم طره‌ی دلگشای تو محض رضای جفتمان جان مرا بِکن، درآ پ.ن: این سیاه مشق به جز اون تیکه‌ای که تضمین شده از سعدیه شعر نیست (البته شاعر مصرع اول بیت آخر مامانمه و اون یک تیکه هم شعره ولی خب مصرع دومشو من خراب کردم😂) در کل این شعر نبود و سیاه مشقی بود که خودم نوشتم ولی چون جالب بود برام گذاشتم اینجا ببخشید اگر آزاردهنده‌ست🙏😂