تا وقتی تو زندگیِ هم نیستیم نظر ندیم☹️این نعمت نیست نکبتههه

ستاره هارو می‌بینید چه فکری میکنید؟

اولین فکرم اینه که "هنوز زنده ای؟"

از ایرانی بودن خسته نیستم. دوستش دارم اما از توی ایران با غیرایرانی ها همه جای جامعه بودن خیلی خستم.

با شخصیت های مختلفی که بهم چشم‌غره میرن و تمام زندگیم تلاششون این بوده بهم بگن«دیدی راهی که انتخاب کردی اشتباه بود؟ دیدی فقط ما سعادتمند بودیم؟». از بودن با این جور چیزا از سن کم، خیلی خستم. و نه که بخوام فرار کنم، چون میهن، یک جنگل همیشه بهاره:) اما شاید خیلی وقتا دلم می‌خواد یک جایی برم که آدم‌ها کمتر قاضی باشن و بیشتر به زندگیِ خودشون برسن تا بقیه... یه مدت فقط..

‌

من برخلاف خیلیای دیگه نمیگم"خدایا چرا ایران" "کاش یه کشور دیگه به‌دنیا میومدم" از این جملات بدم میاد، بوی بی غیرتی و بوی بی‌رگ بودن میدن. من از اینکه ایرانیم خوشحالم، از اینکه توی کشوری به دنیا اومدم که باعث شده شیعه امیرالمومنین بشم خیلی خوشحالم، کی میدونه اگه توی یه کشور مرفه غربی به دنیا میومدم چه آدمی میشدم؟ چه کار هایی که نمیکردم؟ خدایا ازت ممنونم، ایرانی بودن با تمام مشکلاتش، خیلی شیرینه.

بنوشیم امشب به افتخار خودش پس🥂

دقیقا دقیقا منظور منم همینه بابونه ولی زندگی تو عراق همیشه برام یه بعد زیبا از زندگی می‌مونه که کاش میشد حداقل یکم تجربش کنم. پوشیه بزنم و برم بیرون. راحت. اصلا واسه همین میگم اربعین برام مثل خونه میمونه.همه زائرا برام اعضای یه خونوادن یه جامعه که عشق به حسین ع مجنونشون کرده. من از تفاوت بی‌زار نیستم ولی این شباهت ها خیلی زیاااد بهم حس نفس کشیدن میده..

بابونه کیه من آویشن هستم😃

حب الحسین یجمعنا

از این به بعد زیر همه پیامام اگه یادم باشه مینویسم آویشن -آویشن