✔️ آیت الله سید عبدالله فاطمی نیا (رضوان الله علیه): 🔸 متأسفانه در جوامع کنونی، دعاهایی که از اهل بیت (علیهم السلام) روایت شده است، به اشتباه به گونه‌ای جا افتاده که آن را تنها به خاطر ثواب باید خواند! بارها گفته شده است که دعاهای اهل بیت(علیهم السلام) دریای معارف است؛ نباید با اینها برخورد عوامانه داشت. به طور مثال، دعای ابوحمزه ثمالی از جمله دعاهایی است که بزرگان، عرفا و علمای ما هنوز در آن سرگردان هستند؛ این دعاها کلماتی عرشی در باب خدا شناسی، برای تأمل، تعمق و تدبر بیشتر انسان می‌باشد. @Nardebane_feghahat

✳️ #مقصود_از_عدة‌_من_أصحابنا (2) العدة الثالثة عشرة: منها كما في باب من اضطر إلى الخمر للدواء من كتاب الأشربة: الكليني، عن علي بن محمد بن بندار، عن أحمد بن أبي عبد الله، عن عدة من أصحابنا، عن علي بن أسباط، عن علي بن جعفر، عن أخيه أبي الحسن، ثم قال: سألته عن الكحل يعجن بالنبيذ أيصلح ذلك؟ قال: "لا". قال مؤلف كتاب (الكليني والكافي): والعدة هنا قد تشمل جملة من الذين رووا عن علي بن أسباط، وقد جاء في أسانيد الكافي ما يناهز العشرة، نذكر منهم: المعلى بن محمد عن علي بن أسباط، روى الكليني في باب حالات الأئمة في السن عن الحسين بن محمد عن معلى ابن محمد عن علي بن أسباط..، ومنصور بن العباس عن علي بن أسباط، ومحمد بن عيسى عن علي بن أسباط، ومحمد بن أيوب الدهقان عن علي بن أسباط، وأحمد بن يوسف عن علي بن أسباط، وعلي بن فضال عن علي بن أسباط، وأحمد بن هلال عن علي بن أسباط، وموسى بن جعفر البغدادي عن علي بن أسباط، ومحمد بن يحيى; ابن أبي الخطاب عن علي بن أسباط، وعلي بن مهزيار عن علي بن أسباط. وفي كتاب العقيقة، باب ما يستحب أن نطعم الحبلى النفساء، الحديث الرابع: الكليني، عدة من أصحابنا، عن أحمد بن محمد بن خالد، عن عدة من أصحابه، عن علي بن أسباط. ومثله في نفس الكتاب، باب تأديب الولد، الحديث الثاني. وفي كتاب العتق، باب نوادر: عدة، عن علي بن أسباط، الحديث الثاني عشر. انظر الكافي: ٦ / ١٩٦. العدة الرابعة عشرة: ومن العدة في وسط السند: ما رواه محمد بن يحيى، عن محمد بن أحمد، عن الحسين بن علي بن مروان، عن عدة، عن أبي حمزة الثمالي. روى الكليني في كتاب الحج، باب أن أول ما خلق الله في الأرضين موضع البيت وكيف كان أول ما خلق، صفحة ١٨٩، الحديث الخامس. العدة الخامسة عشرة: من العدة في وسط السند: ما رواه حميد بن زياد، عن ابن سماعة، عن عدة، عن أبان بن عثمان، عن زرارة. روى الكليني في الجزء الرابع في كتاب الصوم، باب من لم يجب له الافطار والتقصير في السفر ومن يجب له ذلك، الحديث السابع. العدد المجهولة: العدة السادسة عشرة: عدة من أصحابنا، عن الحسين بن الحسن بن يزيد، عن بدر. والعدة هنا مجهولة، لا نعلم من يندرج فيها على وجه الدقة، الا أن من المحتمل أن يكون أبو علي الأشعري أحدهم. العدة السابعة عشرة: عدة من أصحابنا، عن أحمد بن محمد، عن ابن أبي نصر، عن (أحمد بن محمد بن أبي نصر). العدة هنا مجهولة. العدة الثامنة عشرة: عدة من أصحابنا، عن أحمد بن محمد بن عيسى بن يزيد. والعدة هنا مجهولة. العدة التاسعة عشرة: عدة، عن علي بن الحسن بن صالح الحلبي. قال مؤلف كتاب (الكليني والكافي): لم نعثر على ترجمة علي بن الحسن بن صالح الحلبي، كما أن العدة هنا مجهولة، ولعل هناك تصحيف. نعم، ورد في "الكافي ": علي بن الحسن بن صالح التيملي، ولا يستبعد أن العدة المقصودة هنا هي عن علي بن الحسن بن فضال، لذا يحتمل التصحيف في لفظة "فضال" فأبدلت إلى "صالح"، و "الحلبي" بدلا من "التيملي"، والله العالم بالصواب. •┈┈••••✾•🌿🌺🌿•✾•••┈┈• https://eitaa.com/joinchat/1272905738C2804e3683c https://t.me/rejal_shobeiri

🔶نقش امام صادق ع نسبت به حفظ جریان کربلا برای امت قریب به هزار روایت راجع به کربلا از امام صادق (علیه السّلام) رسیده، در ابعاد مختلف، چرا قیام شد؟ چگونه قیام شد؟ حضرت چه گفت؟ چه کسی شهید شد؟ چه کسی چگونه شهید شد؟ زیارت بروی چقدر ثواب دارد؟ گریه کنی چقدر ثواب دارد؟ آثار آن چیست؟ اگر امام صادق (علیه السّلام) راوی نبود چه می‌شد؟ به ما نمی‌رسید. این ماجرا را شنیده‌اید که حضرت داشت عبور می‌کرد، نزدیک قصر بنی مقاتل رسیده بود، فرمود: این چادر چه کسی است؟ گفتند: برای عبید الله حرّ جعفی است، رفت او را دعوت کند. این را امام صادق (علیه السّلام) نقل کرده است. تقریباً هر اطّلاعی که شما امروز دارید از امام صادق (علیه السّلام) رسیده است، فقط به شما نگفتند از امام صادق (علیه السّلام) بوده، همه‌ی این‌ها از امام صادق بوده است. یعنی وقتی انسان بررسی می‌‌کند می‌بیند اگر امام صادق (صلوات الله علیه) نبود ما هیچ چیزی از کربلا نمی‌دانستیم. ماجرای حر را شنیده‌اید که خیلی پشیمان شد، گفت: «اللَّهُمَّ لَقَد أَرعَبتُ قُلوبَ أَحِبَّائِک»، خدایا من دل اولیای تو را لرزاندم، شنیده‌اید؟ شروع به توبه کرد.آمد گفت: یا ابا عبد الله «هَلْ لِی مِنْ تَوْبَهٍ»،[۲۱] از من توبه قبول است؟ این را امام صادق (علیه السّلام) نقل کرده است. یعنی یک نفر است که همه‌ی مکتب را نگه داشته است. ماجرای زهیر را شنیده‌اید؟ امام صادق (علیه السّلام) نقل کرده است. امام صادق (علیه السّلام) ابو الائمّه، امام الائمّه، در حدّ راوی… رجز حبیب بن مظاهر، رجز زهیر، رجز بُرِیر هم هست. یعنی این‌قدر برای او مهم است جزئیّات عاشورا از بین نرود. «أَنَا زُهَیْرٌ وَ أَنَا ابْنُ الْقَیْنِ»،[۲۲] رجز معروف زهیر را امام صادق (علیه السّلام) فرموده است. برای این‌که حکومت نمی‌گذاشت این‌ها نقل شود، این یک مرحله. مرحله‌ی بعدی حضرت تبیین قیام را شروع می‌کند. می‌فرماید: حضرت در مکّه می‌توانست حکومت تشکیل بدهد، نمی‌خواست حرمت خانه‌ی خدا شکسته شود. در احتجاجات سیّد الشّهداء (علیه السّلام)، مگر چند نفر در واقعه‌ی کربلا زنده ماندند که بیایند بگویند امام حسین (علیه السّلام) وقتی رفت با مردم صحبت کرد چه گفت؟ بسیاری از سخنان حضرت با کاروان دشمن را امام صادق (علیه السّلام) فرموده که حضرت چه فرمود. قاسم چگونه شهید شد؟ امام صادق (علیه السّلام) نقل کرده است. زیارت حضرت عبّاس را امام صادق (علیه السّلام) فرمود. یعنی از شهدا گرفته تا سیّد الشّهداء. روز عاشورا اوّلین پیام حضرت چه بود؟ شب عاشورا چه فرمود؟ حضرت صادق (علیه السّلام) فرموده است، بر سر کاروان اسرا چه آمد؟ حضرت صادق (علیه السّلام) فرموده است و همین‌طور جزئی‌تر. تقریباً هر چه ما از واقعه‌ی کربلا می‌دانیم امام صادق (علیه السّلام) بیان کرده است. بعد تربت حضرت، شروع کرد فرمود: مادر ما فاطمه‌ی زهرا (سلام الله علیها) تسبیح مبارک را نخ گره زده استفاده می‌کرد تا حمزه شهید شد. وقتی حمزه شهید شد از تربت قبر مطهّر حمزه استفاده می‌کرد، گِل درست کرد تسبیح درست کرد. ولی وقتی… حضرت زهرا (سلام الله علیها) که در واقعه‌ی عاشورا نیست، ولی وقتی جدّ مطهّر ما شهید شد ما از آن نقطه‌ای که مطهّرترین نقطه‌ی عالم است برای تسبیح خود استفاده می‌کنیم. وقتی تشویق به تسبیح و مهر برای قبر سیّد الشّهداء (علیه السّلام) می‌کند مردم می‌گویند: قبر او یعنی چقدر؟ سر قبر مطهّر یا فاصله هم می‌شود؟ فرمود: «فِی فَرْسَخٍ فِی فَرْسَخٍ فِی فَرْسَخٍ»،[۲۳] یعنی چند ده هکتار. برای چه؟ برای این‌که افراد بیشتری بیایند. امام صادق (علیه السّلام) می‌تواند این‌طور بیان کند، من که نمی‌توانم حدّ آن را تعیین کنم. بعد معاویه بن عمّار که از اجلّای یاران حضرت است گفت: آقا شما خسیس نبودید، این کیسه چیست که در دست شما است؟ معاذ الله گویی خساست دارید به خود چسبانده‌اید، هزار سکّه، هزار سکّه می‌بخشید، در این پارچه‌ی زرد چیست که شما این‌قدر از این مراقبت می‌کنید؟ طلا هم بود می‌دادید، شما راحت به مردم طلا می‌دهید. فرمود: «فِیهَا تُربَهُ قَبرِ الحُسَین»، این خاک مطهّر قبر جدّ من است، به آن سجده کنی حجاب‌ها برطرف می‌شود. نه حجاب‌ها برطرف می‌شود، «یُنَوِّرُ إِلَى الْأَرْضِ السَّابِعَه»،[۲۴] اصلاً روشن می‌کند. حجاب، دیوار، نمی‌گذارد انسان ببیند، نه برطرف می‌کند که روشن می‌کند، حجاب‌ها هم می‌گویند از این طرف باید بروی. در ابعاد مختلف. این یکی از کارهایی است که امام صادق (علیه السّلام) انجام داد، سعی کردم بخشی را بیان کنم. و...

فقط در زمینه‌ی فضیلت زیارت برای سیّد الشّهداء (علیه السّلام) امام صادق (علیه السّلام) ۵۰ گونه روایت دارد. ۵۰ تا نه، مثلاً یک روایت می‌گوید: اگر بروی ۷۰ هزار مَلَک برای تو دعا می‌کنند، این یک گروه است. یک روایت می‌گوید: شفاعت ۱۰۰ گنه‌کار را خدا به تو می‌سپارد، این یک گروه است. وقتی می‌گویم ۵۰ گروه یعنی ۵۰ موضوع فقط برای فضیلت زیارت زیارت‌های مربوط به سیّد الشّهداء: زیارت مطلقه و موقّته داریم، موقّته یعنی زیارت عاشورا را در عاشورا بخوان، این زیارت برای نیمه شعبان است، مطلقه یعنی همیشه می‌شود خواند. درباره‌ی سیّد الشّهداء ۱۴ زیارت مطلقه داریم، هر ۱۴ تا از امام صادق (علیه السّلام) است. در شرایط خفقان حاکم. پس ذکرِ: جزئیات حادثه کربلا؛ تحلیل آن؛ ثواب زیارت و ترغیب به آن؛ ترغیب به ایجاد مجالس ذکر و مصیبت؛ برگزاری خود این مراسمات؛ و... همه در دوران امام صادق ع توسط ایشان به صورت هدفدار انجام و بیان شد.

🔶فقه امام صادق (ع) پاسخگوی همه نیازهای بشر تا قیامت 🔸امام خمینی (ره) «معرف حضرت صادق- سلام اللَّه عليه- بعد از اينكه خود پيغمبر معرف است، خود وجودش معرف است. اين فقهى است كه با زبان ايشان بسط پيدا كرده است كه براى احتياج بشر از اول تا آخر، هر مسئله‏اى پيش بيايد، مسائل مستحدثه، مسائلى كه بعدها خواهد پيش آمد، كه حالا ما نمى‏دانيم، اين فقه از عهده جوابش بر مى‏آيد و هيچ احتياج ندارد به اين كه يك تأويل و تفسير باطلى بكنيم. خود فقه، خود كتاب و سنت، خود فقهى كه اكثرش را حضرت صادق- سلام اللَّه عليه- بيان فرموده است، اين فقه همه احتياجات صورى و معنوى و فلسفى و عرفانى همه بشر را در طول مدت الى يوم القيامه [تأمين كرده،] اين محتوايش اين طور است.» 📚صحيفه امام، ج‏20، ص: 409 🏠https://eitaa.com/feghhevelaee

✅بهترین راه برای شناخت راویان از منظر علامه مجلسی 🔻علامه مجلسي ذیل حدیث «اعرفوا منازل الناس علی قدر روایتهم عنا» می نگارد: 🔸شناخت راویان احادیث از طرق روایاتی که نقل کرده اند، دقیق تر و بهتر از مراجعه به کتب ارباب رجال است. ▪️و هذا طريق إلى معرفة الرجال غير ما ذكره أرباب الرجال، و هو أقوى و أنفع في هذا الباب فإن بعض الرواة نرى أخبارهم مضبوطة ليس فيها تشويش كزرارة و محمد بن مسلم و أضرابهما و بعضهم ليسوا كذلك كعمار الساباطي، و كذا نرى بعض الأصحاب أخبارهم خالية عن التقية كعلي بن جعفر، و بعضهم أكثرها محمولة على التقية كالسكوني و أضرابه، و كذا نرى بعض الأصحاب رووا مطالب عالية و مسائل غامضة و أسرار كثيرة كهشام بن الحكم و مفضل بن عمر، و لم نر في أخبار غيرهم ذلك، و بعضهم رووا أخبارا كثيرة، و ذلك يدل على شدة اعتنائهم بأمور الدين، و بعضهم ليسوا كذلك و كل ذلك من مرجحات الرواة و يظهر الجميع بالتتبع التام فيها. 📚مرآه العقول، ج1، ص171 #رجال #مجامع_حدیثی #علامه_مجلسی @rahjoo_213

✅ تضعیفات رجالیون مبتنی بر متن‌شناسی است ✔️استاد سیدجواد شبیری زنجانی: 🔸بسیاری از تضعیفاتی که ائمه رجال ما و سنی‌ها در مورد روات دارند و اصلاً تضعیفات به معنای عام آن در رجال، بر مبنای متن‌شناسی است. یعنی متن روایت‌های یک نفر را می‌خواندند و اگر آن متن را با دیدگاه‌های خود ناتمام می‌دیدند، او را تضعیف می‌کردند. ما به همین علت تضعیفات را مطلقاً حجت نمی‌دانیم. کتاب‌های جرح و تعدیل اهل تسنن را ببینید. می‌گوید روایت‌هایش را جست‌وجو کردم فلم اجد فیه حدیثاً منکراً ... 🔹در متن‌شناسی علایق افراد خیلی مؤثر است. مرحوم امام علایق عرفانی داشتند. در مورد قسم دوم دعای عرفه منسوب به امام حسین علیه السلام تعبیر ایشان این است که اصلاً چانه غیر معصوم توان این عبارات را ندارد، اما مرحوم مجلسی در بحار از بعضی از محدثان نقل کرده است که معلوم است مال معصوم نیست. تمایلات افراد در این که چه طور روایت را صادر بدانیم یا ندانیم خیلی اثر دارد. 📚خارج فقه، 97/08/29 #رجال #مجامع_حدیثی #حدسی_اجتهادی #متن_شناسی @rahjoo_213

🔍 آیا برخی اصحاب أهل بيت عليهم السلام قابلیت دریافت مطالب خاص را نداشتند؟! اهل سِرّ نبودند؟! منکَر الحديث بودن آنان به چه معناست؟! ✍🏻 آیت الله شبیری زنجانی حفظه الله: از یکی از فضلاء که تحت تأثیر کتب سُنی‌ها و امثال آن بود نقل شده است که می‌گفته در بین اصحاب ائمه دو مکتب جداگانه وجود داشته است. یک دسته افراد مُلا و با سواد بودند مانند زراره و محمد بن مسلم و مانند آن. گروه دیگر افرادی مانند معلی بن خنیس و یونس بن عبد الرحمان و جابر جُعفی و مفضل بن عمر و محمد بن سِنان و امثال آنها بودند که سِنخ روایات آنها با دیگران فرق دارد و عباراتی دارند که به نظر بعضی غلو آمیز بوده است. نتیجه اینکه او می‌گفت که این دسته از افراد یا از باب جهالت و بی سوادی و یا از باب جهالت احادیثی نقل کرده اند که افراد دسته‌ی اول آن را نقل نمی کنند بنا بر این روایات این دسته قابل استناد و عمل نیست. ✅ جواب این است که این مطلب که گروه دومی روایاتی نقل کرده اند که گروه اول این سنخ از روایات را نقل نکرده اند کلام درست است، ولی علت اینکه یک دسته از احادیث تندی که دستهٔ دوم نقل می‌کنند در احادیث طائفهٔ اول نیست به این جهت نیست که گروه اول امانت دارد بودند ولی گروه دوم نبودند، بلکه به سبب این است که گروه اول، در جایگاهی بودند که با جایگاه گروه دوم فرق داشته است. زراره از خاندان سُنی بوده است، دو برادر او تا آخر عمر سُنی بودند و بعدها بیت زراره شیعه شده است، یعنی ابتدا خواهر یا یکی از برادرهای او (بنا بر اختلافی که در این مورد وجود دارد) شیعه شدند و بعد تشیع وارد بیت آنها شده است. همچنین محمد بن مسلم نیز در میان سُنیان بوده است و ابن خَرّبوذ کسی است که سُنیان شاید بیشتر از شیعه از او روایت کرده اند. اما کسانی بودند که با مخالفین سر و کار نداشتند، در نتیجه با مسائل تقیه و مانند آن درگیر نبودند. به این جهت امام علیه السلام نمی توانسته برخی احادیث را به زراره و گروه اول بیان کند، در نتیجه امام علیه السلام برخی از مطالب سِرّی را به گروه اول نمی‌فرمودند. مثلا در رجال کشّی آمده است که امام علیه السلام پسر زراره (عبید الله بن زراره) را طلب می‌کند و می‌فرماید: سلام من را به پدرت برسان و بگو: انما أعیبک دفاعا منی علیک، و اینکه مَثَل تو مَثَل سفینه خضر است که خضر آن را خراب کرد تا اصل آن محفوظ بماند و توسط سلطان غصب نشود. بنا بر این امام علیه السلام به سبب خطری که در مورد گروه اول وجود داشت برخی از مطالب را به آنها نمی گفت، زیرا چه بسا ممکن بود نتوانند آن را مخفی نگه دارند و بیان کنند و در نتیجه در خطر بیافتند. بنا بر این اگر امام علیه السلام برخی از عبارات را به گروه اول بیان نمی کرده به سبب همین مطلب بوده است، نه اینکه آنها را اهل سِرّ نداند و یا اینکه گروه دوم در این امر دچار غلو شده باشند. بنا بر این اگر ابن غضائری در مورد کسی می‌گوید که او منکَرات را نقل می‌کند به این جهت بوده است که او روایات مخفی را که دیگران بی خبر بودند نقل می‌کرد. از این رو ثابت نیست که صرف منکر الحدیث بود و یا اهل غلو بودن موجب قدح باشد و ما به آن ترتیب اثر دهیم. 🎙 خارج رجال، سال ۶٢_۶٣، جلسه ٣۵ •┈┈••••✾•🌿🌺🌿•✾•••┈┈• https://eitaa.com/rejal_shobeiri https://t.me/rejal_shobeiri