به اندازه ی کل عمرم خسته شده ام از حرف ها و رفتار های تکراری از خسته بودن از همه چیز از اینکه هر چه جلو تر میروم و پشتم هم خالی تر میشود از بی حوصلگی از تغییر مود های ناگهانی از بی انگیزه بودن از اینکه روز ها را پشت سر میگذارم و به زور سعی میکنم حالم خوب باشد و اخر روز که میشود میشوم همان جسم بی جانی که سعی داشته بار دیگر از جایش بلند شود...

من میتونم ساعت ها گریه کنم بخاطر یک دقیقه نبودنت=)

من میتونم بی وقفه مشت بزنم ب دیوار بخاطر غمت؛)

00:00

گفتم فراق را به صبوری دوا کنم صبرم زیاد نیست چرا ادعا کنم؛)..

:)

دلم از دنیا بریده که تورو اینجوری بد کرد...

کاش ی خبر داشتم ازت میدونستم لاقل خوبی

دل من هواتو کرده، کاش ازون اول نبودی

"بوی غم میداد چشمانش."