نمی‌دونم، شاید اگه جای فاصله گرفتن راجبش حرف می‌زدم، الان همه چی بهتر بود.

مگه ادم چقدر تحمل داره؟

وقتی ایقدر اون اتفای تلخ بوده که ساعت ها فکر کدوم و گریه کردن درموردش بازم ارومت نمیکنه:)

مرا ببخش:)

دیگ حتا اهنگ گوش دادنم ارومم نمیکنه

حال و هوای این ‌روزهایم حال و هوای عروسک آویزان به آینه ی ماشینی‌ست که برایش مهم نیست که داخل چه نوع ماشینی باشد حرف نمی‌زند نگاه نمی‌کند نفس نمی‌کشد فقط و فقط می‌رقصد :)

هممون یه معذرت خواهی به خودمون بدهکاریم بابت تموم رنج هایی که کشیدیم و سزاوارش نبودیم.

رسیدن ب اون نقطه بی تفاوتیه خیلی غمگینه:)

قدیما مشکلاتم با خواب حل میشد، الان خوابیدن خودش شده یه مشکل.

میدونی من هیچ وقت اون چیزی که به آدما نشون دادم نبودم مثلا از شدت فروپاشی روانی در حال انفجار بودم اما انگاری وجودم سراسر آرامش بود از شدت حسودی داشتم می ترکیدم اما یه خنده گنده لبام داشتم تا کسی شک نکنه به رو از شدت غم دلم می خواست بشینم یه گوشه و هایهای گریه کنم اما دندونامو ریختم بیرون و نیشمو تا بناگوش باز کردم و بلند بلند خندیدم آدما هم منو دیدن و گفتن چقدر تو صبوری چقدر آرومی چقدر لبخندت قشنگه در حالی که من یه آدمم بی قرار سراسر آشفتگی و قلبی محزون... 00:00

تو شرایطیم که نمیدونم واسه کدوم بدبختیم غصه بخورم...