خیلی سنگینه این حرف:)

همیشه وقتایی که خودم زخمی ترین و نابود ترین بودم سعی کردم حال اطرافیانم رو خوب کنم هر طوری شده... ولی هرچی بزرگ تر شدیم ناتوان تر شدیم‌.. انگار مشکلات بزرگ میشدن و ما کوچیک میموندیم. دست و پا میزدیم تا یک مشکل حل بشه اما راه حلی به ذهنمون نمیومد:) و اونجا خیلی احساس ناتوانی میکردم... احساس ضعف. کلی احساس هست که هنوز تجربه نکردیم یا داریم میکنیم و اونا باعث رشد ما میشن و زخم هاشون باعثِ... باعثِ تجربه تا بهش نگاه کردی یاد اون تجربه تلخ بیفتی و گام هاتو با احتیاط برداری.. انگار قانون دنیا همینه. و ما سعی می‌کردیم مخالف قوانین دنیا باشیم:) ولی بازم هرچی باشه نمیتونم نسبت به حال بقیه بی تفاوت باشم.. حداقل افراد نزدیک بهم رو دیگه نه. کاش توانا باشم.. کاش بتونم... کاش ذهنم درست کار کنه.. کاش کاری ازم بر بیاد.. کاش حداقل ادم امنی باشم براتون(:

ی وقتایی دیگ نمیدونم چیکار کنم...

میشه تو یکی دیگه رفتنو بلد نباشی؟

نوشته بود: باور کن آن‌که سکوت کرده، غمگین‌تر از کسی است که گریه می‌کند.

00:00

تقصیر هیچکی نی ، تقدیر دله!

هنوز نفسایی که می‌کشم بوی تورو می‌دن.

دل گفت وصالش به دعا باز توان یافت عمری‌ست که عمرم همه در کارِ دعا رفت.

ی روز جواب همه این خستگیامون میگیرم... فقط کم نیارید:)

نمیبخشمت! چون روت حساب کرده بودم ازت انتظارشو نداشتم پناهگاه امنم دونستمت و از نقطه ضعفام با خبر بودی زدی تصوراتم راجب خودتو با خاک یکسان کردی وقتی بیشتر از همیشه بهت احتیاج داشتم پشتمو خالی کردی از ارزشی ک بهت دادم سواستفاده کردی تهشم منو مقصر دونستی..