حرم، مرهم است. بخاطر همین هم، وارد که می‌شوی ناخودآگاه اشک جلوتر از تو زائر می‌شود، حرم مرهم تمام بغض‌هایی‌ست که فرو داده‌ای و باریده نشده...

خدایا میدونم من هیچ پُخی نیستم، ولی برا حفظ کردن و امتحان دادن این درسا خیلی حیفم:)👩‍🦯 حتی هدفمم خیلی حیفه که مجبورم با خوندن اینا بهش برسم🤦‍♀

خدایا ولی من باید برم بهشت، وگرنه عقده‌ی رقصیدنم رو کجا خالی کنم😭

تو جهنمم میشه رقصید ولی خب تو گرما کیف نمیده 👩‍🦯

وقتی پس‌فردا یه امتحان سنگین دارم، ذهن مریضم :

😐

ولی قبلا میخواستم درس نخونم، میومدم سراغ گوشی که به سرگرمی بگذره، الان میخوام درس نخونم، میام تو گوشی، امثال عباس عبدی ها و زیبا کلام ها هرچی خونده بودم رو هم می‌پرونن! مثل اینکه بی‌شرفی ته نداره🤦‍♀

ولی اشک چه مانع بزرگی‌ست برای حرف زدن ...

نقلی هست که برخی بزرگان گفته‌اند، بعدازظهر های پنجشنبه بروید گلزار شهدا و شب‌هایش نه، به رسم ادب که شهدا را رها کنیم تا عیش‌شان در کربلا کور نشود به‌قولی! ولی خب، من همیشه مَن‌ام و خودم، از ادبم جلوتر می‌زند. شهدا هم عادت کرده‌اند به خودخواهی‌ام. شب‌جمعه ها هربار، یکی را از کربلا می‌کشانم تا خلدبرین یزد، سوار قالیچه‌ی پروازش می‌شوم و می‌گویم، حالا هرجا میخواهی برو :)

ولی چه مردم باادبی داریم، جز قبرهای خالی و شهدایی که رفته بودند و صدای سینه‌زنی اکو شده‌شان که از کربلا می‌آمد، هیچ خبری نبود...

به نظرم، هر انسانی در هرنوع شخصیت و سبک‌زندگی، نیاز داره به حداقل یک روز تنهایی کامل در هفته...