دُهُل |سیدمحمد الحسینی
#حرف_مهم شماره ۲۳ مقام فعل در کودکی با عمل رشد می کند باید سعی کرد اعمال آگاهانه باشد و با تشویق
#حرف_مهم
شماره ۲۴
مربی اسوه است یعنی واسطه تو و انسان کامل ؛ فرزند میبیند و الگو می گیرد .
مراتب صفات با گذشتن از زشتی ها رشد می کند . بنابراین در تربیت امکان ارتکاب عمل زشت را نباید حذف کرد بلکه باید بینشی داد تا فرد در مواجهه با ان عبور کند . شیطان اوج خودخواهی ها را جلوی نبی می آورد اما او می توانست و از آن عبور می کرد و مراتب صفات در او رشد می کرد .
دوستان هیچ کدام با عمل و فعل تنها رشد نمی کنیم ، اینطور نیست که خداوند تعداد رکعت ها را بشمارد ، قبل از ان باید ارزشها درونمان صفت شود و این همان نکته مهم است ، مهم تر از انجام دادن ، انجام ندادن و ترک است .
هیچ یک از ما به اندازه ابن ملجم یا عمرسعد نه نماز خواندیم و نه قرآن .
لشکر امام حسین پر بود از افراد خوش صفت .
آیت الله اقا تهرانی می فرمود همه لوتی ها به داد امام حسین رسیدن ، شیوخ استخاره کردند ، بد آمد.
به هرصورت باید امکان گناه باشد تا خود را در برابر ان ارزیابی کنیم . وقتی در این مرحله توفیق پیدا کنیم از سود و زیان گذر میکنیم و زشت و زیبا را می فهمیم .
ادامه دارد ...
لطفا دیگران را دعوت کنید و نظرات خود را در باره #حرف_مهم برایم ارسال کنید .
@dohhol
8.4M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
نقد آیتالله حائری شیرازی بر جامعه علمی و دانشگاهی کشور: بیش از غربیها روی حرفهای آنها تعصب دارید! [استقلال فکری ندارید]
@dohhol
دُهُل |سیدمحمد الحسینی
نقد آیتالله حائری شیرازی بر جامعه علمی و دانشگاهی کشور: بیش از غربیها روی حرفهای آنها تعصب دارید
این کلیپ را ببینید واقعا دغدغه به جایی است دربارش خیلی حرف هست
آنقدر که از دست دادنِ چیزی ما را افسرده میکند
از داشتنِ همان چیز احساسِ خوشبختی نمیکنیم
و این ذاتِ آدمیزاد است...
@dohhol
جانبازی می گفت بچه ای ازم پرسید عمو پات چی شده ؟ میگفت یک دفعه ذهنم رفت به جنگ و میدان مین و انفجار و بیمارستان و التماس برای عمل و قطع پا و ... ، با خودم گفتم چطور به بچه از جنگ و جانبازی و دردو بیمارستان و اشک و .... بگویم ، متوجه که نمی شود هزار شبهه در ذهنش می آیداصلا نمی فهمد ، پاسخ دادم خرس خوردش عموجان و خندیدیم و رد شدیم .
حکایت انتقال فرهنگ و شهادت و دفاع مقدس در این ایام و احوال است .
@dohhol
در میانهی برهوت؛ به امید واحههای دانایی
✍سید محمد الحسینی
همکاران ، دانش آموزان و دانشجویان عزیز،
آغاز سال تحصیلی جدید، نه فقط گردشی تقویمی، که فرصتی برای وقفهای معرفت شناسانه است؛ وقفهای برای تأمل در «وظیفهی ناتمام» خویش. ما در فضایی متناقض نفس میکشیم: فضایی که از یک سو، آرمان «پرورش انسانِ نقاد، خلاق و متعهد» را بر پرچم خود نقش زده و از سوی دیگر، هر روز بیش از پیش، در چنبرهی منطقِ کمیشده، رقابتهای فردگرایانه و ماشینِ تولیدِ مدرک گرفتار آمدهایم. دانشگاه و مدرسه ، این نهاد مدرن که روزگاری قرار بود موتور محرک تحول اجتماعی باشد، امروزه خود نیازمند تحولی ژرف است.
ما ، بیش از هر کس، میدانیم که آموزش، عملی صرفاً فنی نیست؛ بلکه کنشی عمیقاً تربیتی ،سیاسی و اجتماعی است. هر درس، هر متن، و هر گفتوگو، بالقوه میتواند به عاملی برای بازتولید نظم موجود یا شکلی از مقاومت در برابر آن تبدیل شود.می تواند اصالت "انقلابی " را حفظ کند ؛ اما آیا برنامههای درسی ما، روشهای تدریس ما، و حتی شیوهی ارزشیابی ما،دانش آموز و دانشجو را به «اندیشیدن» دعوت میکند یا به «حفظ کردن» وادار میسازد؟ آیا ما «سوژههای مسئول» پرورش میدهیم یا «مصرفکنندگان منفعل» دانش را تحویل جامعه میدهیم؟
وضعیت فعلیِ «تربیت»، گاه به سمت نوعی «صنعتِ مدرکسازی» میل کرده است، آنچنان که گویی دانشجو یک «مشتری» و علم یک «کالا»ست. در این میان، روحِ اصلی آموزش، که همانا پرورش حس کنجکاوی، نقد ساختارهای ناعادلانه، و تلاش برای ساختن جهانی انسانیتر است، به حاشیه رانده میشود. ما شاهد نوعی «از خودبیگانگی آکادمیک» هستیم؛ جایی که فرآیند یادگیری از شوق درونی و معنابخشی شخصی تهی میشود و به ابزاری برای کسب منزلت شغلیِ صرف تقلیل مییابد.
اما با تمام این دشواریها، این آغاز سال، نویدبخش امکانِ «آغازِ دوباره» است. کلاس درس ما، با همهی محدودیتهایش، هنوز میتواند به یک «فضای سوم» بدل شود؛ فضایی برای گفتوگوی راستین، برای به پرسش گرفتنِ مسلّمات، و برای هماندیشی در باب آرمانشهری که شایستهی بشر است. بیاییم این سال را با عهدی تازه آغاز کنیم: عهد بر اینکه نه تنها «جامعه» را موضوع مطالعه قرار دهیم، بلکه «خودِ نهاد دانشگاه و مدرسه » را نیز به مثابهی پدیدهای جدی به نقد بکشیم.
پس بیایید این سال تحصیلی را با جسارتِ نقادی، با شهامتِ پرسشگری، و با مسئولیتِ اخلاقیِ تولید دانشی که نه در خدمت قدرت، که در خدمت انسانیت باشد، آغاز کنیم. باشد که کلاسهای ما، نه سلولی در دیوانسالاری عظیم آموزش، که واحههایی کوچک در برهوتِ مصرفزدگی و بیمعنایی باشند.
@dohhol
این فراز فرمایش امروز رهبر خیلی اذیتم می کند ،یاد خار در گلوی امیر المومنین افتادم ؛
بنده آن وقت، وقتی مسئولین کشور آمدند پیش ما گفتند ۱۰ سال، من گفتم بابا ۱۰ سال یک عمر است، چرا ۱۰ سال را قبول میکنید شما؟ گفتند چنین، چنان، بنا شد ۱۰ سال را هم قبول نکنند اما قبول کردند به هر حال، ۱۰ سال، ۱۰ سال همین روزها تمام شد. ۱۴۰۴/۷/۱
دُهُل |سیدمحمد الحسینی
#حرف_مهم شماره ۲۴ مربی اسوه است یعنی واسطه تو و انسان کامل ؛ فرزند میبیند و الگو می گیرد . مراتب صف
#حرف_مهم
شماره۲۵
وقتی امکان گناه باشد و شخص بتواند از آن عبور کند ، به آن نه بگوید رشد می کند . وقتی از کودکی عبور می کنیم و به نوجوانی می رسیم باید از مرحله سود و زیان عبور کرده باشیم و کمکم در این مرحله زشتی و زیبایی را تشخیص دهیم در این مرحله دقیقا به دلیل همین ویژگی فطری نوجوان تمایل به استقلال و انجام کارهای گروهی دارد ، از حضور در فعالیت های گروهی لذت می برد . ایام عاشورا و حضور پررنگ نوجوانان و جوانان را ببینید ! در این دوران جایزه به معنای قبل دیگر جواب نمی دهد با جوایز مادی همان مرحله سود و زیان را تبلیغ می کنیم . شما فرض کنید به مادری جایزه دهید تا فرزندش را دوست نداشته باشد یا بیشتر دوست داشته باشد ؟! خنده دار نیست ؟! دقیقا شهید به همین دلیل والاست . چون از مرحله سود و زیان عبور کرده . خیلی از اعمال سفارش شده از این منطق است .
نماز برای بهشت و جهنم است یا عبور از خود پرستی؟
روزه برای بهشت و جهنم است یا عبور از تن پروری و شکم بارگی؟
امام حسین و تاثیرش در دین و شیعه که فرمود حرارتی است که ابدا سرد نمی شود نیز به خطر عبور ایشان و یارانش از خیلی چیزها بود .
اگر بخواهیم رشد کنیم باید عبور کنیم .
ولایزید الظالمین الا خسارا
ادامه دارد ...
لطفا دیگران را دعوت کنید و نظرات خود را در باره #حرف_مهم برایم ارسال کنید .
نمونه ای از #عدل و #انصاف_ناصرالدین_شاه!
...امروز از مهدیقلی خان امیرآخور دویست و ده تومان دیه ضربت شخص مضروب دیروز را گرفته،اعلیحضرت همایون از علو همت که دارند پنجاه تومان به #مضروب دادند و یکصد و شصت تومان خود #نوش_جان فرمودند!
( #اعتمادالسلطنه- رجب۱۲۹۸-ص۸۵)
@dohhol