سایه‌خوانی | قسمت دوم دردا و دریغا که در این بازی خونین بازیچه ی ایام دل آدمیان است دل بر گذر قافله ی لاله و گل داشت این دشت که پامال سواران خزان است روزی که بجنبد نفس باد بهاری بینی که گل و سبزه کران تا به کران است ای کوه تو فریاد من امروز شنیدی دردی است در این سینه که همزاد جهان است از داد و وداد آنهمه گفتند و نکردند یا رب ! چــِـقدر فاصله ی دست و زبان است خون می رود از دیده در این کنج صبوری این صبر که من می کنم افشردن جان است _این شعر، فریاد خاموش نسلی‌ست که در هیاهوی تاریخ، دل به امید بسته و زخم از بی‌عدالتی خورده. سایه، با واژه‌هایی سنگین و صبور، از دردی می‌گوید که نه تازه است و نه پایان‌پذیر [دردی همزاد جهان].

_وقتی واژه‌ها از درد لبریز می‌شوند، شعر متولد می‌شود

_

برخيز دلا که دل به دلدار دهيم جان را به جمال آن خريدار دهيم اين جان و دل و ديده پی ديدن اوست جان و دل و ديده را به ديدار دهيم - ابتهاج

_

به وقت اول شهریور!

نقش ما گو ننگارند به دیبـاچه ی عقل هر کجا نامه ی عشق است نشان من و توست _ابتهاج

_

هنوز اون هدیه را دارم که گفتی...! 2:29 رادیو ابتهاج؛

_هوای روی تو دارم، نمی‌گذارندم مگر به کوی تو این ابرها ببارندم» ابتهاج

_

مرا چشمی است خون افشان ؛