「𝔩𝔬𝔳𝔢 𝔞𝔫𝔡 𝔥𝔞𝔱𝔢」 «مطمئنی ما فقط دوستیم؟» بعضی آدم‌ها نه از راه می‌رسند، که از میانِ نت‌های یک آهنگ، آرام می‌شوند توی دلت. «به خاطر کسی که حامیم شد...» یک قرارِ شب‌بارانی، یک عشقِ ناگهانی، یک انتخابِ سخت. «تو خودتو به آب و آتیش زدی برای یه بازی! یه بازی بچگونه که از سر هوس شکل گرفت!» بینِ گیتارش و قلبِ من، فقط یک نت فاصله بود... لینک چنل "@Love_and_hate1" به قلمِ؛ ℌ𝔞𝔫𝔦𝔢𝔥 🖤✨

فـ..ـوش گذاشتم نیاین😔🎀

گفته‌شدن‌این‌جمله‌ازطرف‌فاطیمامعجزس🗿💔.

حق🤣🤣🤣🤣

زهر*مار، شلیلمر*ده🗿. ۱۲_۱۳روزه‌پارت‌ندادی🗿💔.

خو حوصلم نمیشه😔

نیمه گمشده🤍🌙 ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ 𝖕𝖆𝖗𝖙 64 در رو باز کرد. و چیزی که دید، تمامِ خونِ وجودش رو منجمد کرد. دریا روی تخت نشسته بود. گونه‌اش کبود و گوشه‌ی لبش با خونِ خشکیده، چشمانی که از ترس و خستگی خالی شده بودن. حامی بدون اینکه کلمه‌ای بگه، آروم رفت کنار دریا روی لبه تخت نشست. دریا با نگاهِ ماتش بهش خیره شد، انگار باور نمی‌کرد که حامی روبرویش نشسته. _حامی...چطوری اینجا رو پیدا کردی؟ +مهم نیست. خوبی؟ چیشده؟ کی باهات اینکارو کرده؟ دریا سرش رو پایین انداخت و اشک از گوشه‌ی چشمش چکید. حامی دستش رو دراز کرد و صورتش رو به آرومی به سمت خودش چرخوند. +حامی: دیگه تموم شد، دریا. من اینجام که ببرمت. _نمیتونی، حامی... اون اگه بفهمه... +بذار بفهمه. دیگه نباید ازش بترسیم. همین که حامی این حرف رو زد، صدای قدم‌ها از پشتِ در اومد. در باز شد و آراد با لبخندی سرد وارد اتاق شد. چند قدمی جلوتر اومد و پشتِ در ایستاد، دستهاش رو توی جیبش فرو کرده بود و نگاهش مثل همیشه، پر از تهدید بود. _چه خبره اینجا؟ جلسه‌ی خصوصی؟ حامی بی‌توجه به حرفش، ادامه داد و به دریا نگاه کرد. +حامی: پاشو، دریا. باید بریم آراد نگاهش رو به دریا دوخت. چشمهاش می‌گفت که اگه یه قدم برداره، همه‌چیز رو خراب میکنه. دستش رو از جیبش درآورد و با انگشت اشاره، روی گردنش خطی کشید. تهدیدی خاموش و ترسناک. دریا دید که حامی چیزی ندید. نگاهش به حامی بود و دستی که به سمتش دراز کرده بود. ولی دریا دیگه نمی‌تونست ریسک کنه. با بغضی که داشت خفه‌اش میکرد، رو به حامی گفت: _نمیتونم بیام... برو حامی. تمومش کن. حامی با تعجب بهش نگاه کرد. +چی میگی؟! _گفتم برو. من نمیام. +دریا، نگاه کن به من. این حرف تو نیست. _قبول که باید تمومش کنیم حامی چند ثانیه بهش خیره شد، بعد با ناامیدی از جاش بلند شد و به سمت در رفت. وقتی به آراد رسید، ایستاد و با صدای آرومی لـ..ـب زد: _اگه یه مو از سرش کم بشه، خودم می‌کشمت. نه پلیس، نه هیچکس. و از اتاق خارج شد. دریا، همان‌طور که نشسته بود، به درِ بسته خیره شد و اشک‌هاش، بی‌صدا روی گونه‌هاش جاری شد... آراد هنوز ایستاده بود، لبخندِ سردش روی لب، و نگاهش به دریا، مثل همیشه، پر از مالکیت. _بهت گفتم که به جایی نمیرسی، دریا. +میدونم. ولی اون نمیدونه که من برای نجاتش، همه‌چیز رو میدم. ناگهان آراد با دستاش کل دکوری و وسایل اتاق رو به هم ریخت صدایِ برخوردِ دکوری های شیشه ای و سفالی با زمین در اتاق پیچید و دریا با ترس جمع شد. _خفه شو! تو فکر میکنی با این حرفایِ شعاری میتونی منو عوض کنی؟! من همه‌چیز رو برات فدا کردم، دریا! همه‌چیز رو! تو میدونی که اگه بخوام، میتونم هم تو و هم اون خری که عاشقش شدی رو نابود کنم! ولی من این کارو نمیکنم... نه به خاطر تو، به خاطر خودم. چون میخوام ببینم که چقدر میتونی جلویِ من دوام بیاری. میخوام ببینم که کی به زانو در میای و التماس میکنی که ولت کنم. ولی بدون که هیچوقت ول نمیکنم. تا وقتی که نفس بکشم، تو مالِ منی. اینو خوب به خاطر بسپار!(داد) دریا با چشمانی که از اشک پر شده بود، نگاهش کرد. دیگه نه ترسی داشت، نه امیدی. فقط یه خستگیِ عمیق که از تهِ وجودش داشت بیرون میزد. _میدونم. ولی من هیچوقت جلوی تو به زانو در نمیام، مگر برای نجاتِ حامی آراد از عصبانیت سرخ شده بود اولین باری هست که یکی تونسته اینهمه تخس و لجباز باشه.اونم در برابر کی؟آراد فرامرزی،یه آدم متبکر و مغرور، آراد که دیگه سعی میکرد خودشو کنترل کنه. لبخندی سرد زد و از اتاق خارج شد. دریا تنها ماند، با خورده شیشه هایی که جلوی پایش پهن شده و آینده‌ای که هیچ‌کس نمی‌دونست به کجا ختم میشه... «نیمه گمشده 🤍🌙» «به قلم فاطیما🪄»

نیمه گمشده🤍🌙 ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ 𝖕𝖆𝖗𝖙 65 دریا همچنان روی تخت نشسته بود و به خرده‌های شیشه‌هایی که جلوی پایش پهن شده بود، خیره ماند. دستش را به آرامی به سمت یکی از تکه‌های شیشه برد، اما در آخرین لحظه منصرف شد. اشک‌هایش دیگر جاری نبود؛ خشک شده بودند، مثل تمام امیدهایی که روزی در دلش جوانه زده بودند. نفس عمیقی کشید ، با خودش لـ..ـب زد: _چقدر می‌تونم تحمل کنم؟ از تخت بلند شد و با احتیاط از میان خرده‌های شیشه گذشت. پاهایش برهنه بود و هر قدم، ترس از بریدگی را با خودش به همراه داشت، اما انگار دیگر برایش مهم نبود. به پنجره رسید و پرده را کنار زد. بیرون، شهر در زیر نورِ مهتاب آرام گرفته بود. خیابان‌ها خلوت بودند و هیچ صدایی به گوش نمی‌رسید. اما دریا می‌دانست که این سکوت، فریبنده است. درست مثل آرامش قبل از طوفان. به یاد حامی افتاد. به یاد نگاهش وقتی که از اتاق خارج شد. نگاهی که پر از دلشکستگی و ناامیدی بود. حامی فکر می‌کرد که همه‌ی این ماه‌ها، دریا فقط به خاطر ترس از آراد، به او پناه برده بود. حامی نمی‌دانست که دریا دارد از او محافظت می‌کند، حتی به قیمت نابودی خودش. بعد با دست‌های لرزان، روی تخت نشست. ˖ִ ࣪⊹.˖ִ ࣪⊹.˖ִ ࣪⊹.˖ִ ࣪⊹.˖ִ ࣪⊹.˖ִ ࣪⊹.˖ִ ࣪⊹.˖ִ ࣪⊹.˖ִ ࣪⊹.˖ִ ࣪⊹.˖ִ ࣪⊹. صبحِ فردا، دریا با قلبی که از ترس و امید تند می‌زد، از اتاق خارج شد. آراد در آشپزخانه بود. با بی‌تفاوتی نگاهش کرد _کجا؟ +پیش درسا _زود بیا دریا از خانه بیرون زد. اما نه به سمت خونه درسا او تصمیم گرفته بود که اینبار، به جای فرار، به جنگ برود. گوشی را برداشت و شماره‌ی حامی را گرفت. دستش می‌لرزید. چند بوق و بعد، صدای گرفته‌ی حامی: _الو؟ +حامی... منم، دریا. سکوتِ سنگینی افتاد. بعد صدای سردِ حامی: _چرا زنگ زدی؟ +حامی... من بهت دروغ گفتم. _درباره‌ی چی؟ +درباره‌ی همه‌چیز. درباره‌ی اینکه چرا رفتم، چرا برگشتم، چرا گفتم دوستت ندارم. همه‌ش دروغ بود. _پس حقیقت چیه؟ +حامی... من از آراد می‌ترسم. ازش متنفرم. اون منو تهدید کرده که اگه به تو برگردم، تو رو میکشه. به خاطر همین رفتم. به خاطر همین گفتم که دوستت ندارم. ولی این دروغ بود، حامی. من هنوز عاشقتم. چند ثانیه سکوت. بعد صدای حامی که با خشم و ناامیدی می‌لرزید: _دوباره؟ بازم همین حرفا؟ +حامی، لطفاً گوش کن... _بسه، دریا. دیگه بس. هر دفعه که میام به خودم قول میدم که دیگه حرفات رو باور نکنم، ولی بازم اسیرت میشم. اینبار دیگه نه. +حامی، اینبار جدی میگم... _همیشه جدی میگی. آخرش هم که میشه، میری. یا آراد، یا خودت، یا هرچی. ولی من دیگه نمی‌تونم. بغضش باعث شد مکث کند ولی ادامه داد _دریا، من دیگه به تو اعتماد ندارم. نه به حرفات، نه به نگاهت، نه به هیچ چیزت. این آخرین باره که صدات رو میشنوم. +حامی، لطفاً... _خدافظ، دریا. و تلفن رو قطع کرد. دریا با گوشی در دست، به دیوار خیره شد. چند ثانیه بعد، وقتی دوباره شماره‌ی حامی رو گرفت ولی در دسترس نبود حامی بلاکش کرده بود. «نیمه گمشده 🤍🌙» «به قلم فاطیما🪄»

حرفای دریا به حامی:)

توروخداااا پارت بدهههههه 🤍 از بعد از ظهر تا حالا وقت داشتین بعد کلا همین یدونه پیام تو ناشناسه🗿 کاملا منطقی🗿🗿

گپ و امشب زدیم تازه تاسیسه حمایت میکنی ؟ https://eitaa.com/joinchat/3529508577C2e41de37f8 🤍 حمایت شه دخترااا