هروقت گلشید درباره Girls Night تو این کانالش(شب‌های حوّا) میگه، حس جالبی می‌گیرم. الان هم تو ذهنم اومد: چه باحال که منم جزو شب‌های حوّا ام. یک‌لحظه حس کردم واقعا جزو اولین حواهایی هستم که خدا آفریده و با "حوّا" تو بهشت وقت گذروندم.

یه روایتی هست که آدم و حوّا پس از توبه و رسیدن به مقام‌های بسیار متعالی نزد خداوند، به دلیل رنج و عذابی که روی زمین متحمل می‌شن، دست به دعا بلند می‌کنن به درگاه خداوند که اون‌هارو با رحمت خودش، به بهشت آخرت ببره. در فیض مطلق. خداوند هم در جواب می‌گه اگر الان شما رو به بهشت برین برسونم، تنها رحمتم رو بر شما دوتا نازل کردم. پس ای آدم و حوّا، صبر کنید تا روزی که هزاران هزار از فرزندان شما رو به رحمت خودم و به شفاعت شما، به بهشت ببرم که رحمتم شامل فرزندان‌تون هم بشه. این‌طوری پیش می‌ره که آدم و حوّا هم قبول می‌کنن و از خیرش می‌گذرن، تا در آینده فرزندان‌شون که ما باشیم هم شفاعت کنن. پس یک‌روزی، ان‌شاالله، ما هم سر به دامان مادرمون حوّا می‌ذاریم و بالأخره، نفس راحتی می‌کشیم. توی بهشت.

اینو بیشتر دوست دارم ولی منطقی نیست

کج و معوج. مشکیِ مشکی. کمی لب‌پر. کمی رنگ‌رفته. کمی ناخوانا. از بیرون زشتِ از درون زشت‌تر. تیرگی روح قابیل. حقیقت ظلمت‌وار و کج لوسیفر. چه‌می‌دونم. تيفون. آرس. پاندورا. سیاهِ سیاه. گلشید.

در این برهه‌ی زندگی‌ام تنها کسی که می‌تونه دست بذاره روی شونه‌هام و بگه این راهی که تو رفتی رو من آسفالت کردم، قابیله. غایت این قدم‌ها شاید مقصد برادر فریب‌خورده و جهنمی‌ام، قابیل، باشه.

تنم برای رد لب‌هات درد می‌کنه.

منی که سودای پرواز داشتم، حالا حتی نمی‌تونم دستم رو بلند کنم تا به خاکِ فانی تکیه بزنم.

حوّا می‌گفت: «ماییم و یک دم نفس، ماییم و یک سفره‌ی نان، ماییم دو یار مهربان، ماییم و آن روزی رسان.»