https://eitaa.com/edrakxa/7989 نمیدونم چرا یکی، یه فردی که اون سر ایرانه نوشهر ، اونم شهر به این کوچیکی رو دوست داشته باشه ولی اره اونجام..(راستی جاهای مختلف شهرو میشناسی؟سوال شد برام)متنفرم از اینکه آدما اینقدر زندگی رو سخت میکنن،‌بیا ما اینجوری زندگی رو سخت نکنیم.‌ خلاصه خیلی خوشحال میشم اون فرد رو ببینم.. هرچندمطمئن نیستم چون هنوز اونقدری که باید توی ارتباطات خوب نشدم.. - دوستش دارم چون برام خاطره‌انگیزه. نه، نمی‌شناسم. مهمانم و راستش زیاد هم نگشتمش. من‌هم خوش‌حال می‌شم ببینمت، ان‌شاالله به‌هم پیام می‌دیم و هماهنگ می‌کنیم. من‌هم در ارتباطات خوب نیستم، جدی جدی، پس بیا در راستای شکست این غول تاریک قدمی برداریم.

گلشید میای باهم گریه کنیم؟ - داشتم فکر می‌کردم آخرین بار کی گریه کردم و یادم نیومد. پس بله، میام باهم گریه کنیم

https://cdn.imgurl.ir/uploads/m50365_27ddc37b657a34829ce2a614a5fb862b.png تو رو در این چشم‌ها می‌بینم - متأسفم اما بازهم

فرضیه‌ی من اینه که اون "دختر غمگین" بودن و چشم‌های پر از غمی داشتن فقط برای طبع شاعری فلانی و روحیه‌ی هنری بهمانی خوبه، وگرنه هیچ‌چیز لذت‌بخشی راجع‌بهش وجود نداره اگر به نت‌های موسیقی یا قافیه‌ی شعر و یا رنگ‌های یک نقاشی تبدیل نشه

ولی من خوابیدم، ولم کرد بچه‌ها مذکر گربه‌اش هم وفا نداره

"مذکر گربه‌اش هم وفا نداره" تکبیر

بین دوستای خودتم تو حضوری انقد کمحرفی؟ - خیلی کم‌حرف‌تر هستم

یک‌نفر پیام داده راحت باش، بپیچون. پس می‌پیچونم بچه‌ها. خسته‌ام. می‌رم یه‌کم استراحت کنم. شبتون به‌خیر، برای جنوب دعا کنید. بازهم ناشناس رو تمام نکردم. بازهم موکول کردن. بازهم انفعال. خسته‌ام. برای ایران دعا کنید.

Myself I long for love and light, but must it come so cruel, and oh so bright?

بر روی خزه‌های مرطوب جنگل، جای خوش کرده‌ایم. حالا که می‌گویم، شک ندارم آن‌موقع هنوز برق و معصومیت کودکی در چشمانم نمایان بوده. زخم کف دستم را می‌خارانم. نگاهش می‌کنم. «وقتی می‌ترسم و گم شدم، بازهم ژان‌دارک هستم؟ می‌تونم باشم؟ زره بپوشم و شمشیر چوبی پدربزرگ رو بردارم؟» «حتی وقتی ترسیدی. حتی وقتی گم شدی. ژان‌دارک دو بار ترسید و یک‌بار گم شد. مهم اینه راه خونه رو بلدی. مهم اینه می‌شنوی، حتی اگر نشناسی. تو یک‌روز بزرگ می‌شی و کاترین و مارگارت خودت‌رو می‌شناسی.» مادر صدای‌مان می‌کند و می‌گوید آتش برای شام آماده‌ست. دستم را می‌گیرد و بلندم می‌کند. در راه به خواب دیشب فکر می‌کنم، به میکائیل، به حضور او. شب‌هنگام زیر ستاره‌های آسمان در سکوت جنگل، یادم می‌آید کف دستم دیگر نمی‌خارد. زخم بهبود یافته. خون بند آمده.