نمی‌دونم از کی گفتن اینکه دلم برات تنگ شده بهت؛ اینقدر برام سخت شده

ازش برنمی‌اومد.. حس یه آدم رو به مرگی رو داشت که برای زنده موندن بیشتر ،به هوا چنگ میزنه تا شاید مرگ بهش رحم کنه و اکسیژن رو به ریه هاش هدیه بده اما؛ این غیر ممکن ترین حالت بود.

همونقدر درد داشت ولی بین بغض می‌خندید

از پس این روزا بر نمیام

اما من برای گوش دادنت زیادی غمگینم عزیزم.

میدونی؛ تو اگه یه کوه سیاهی‌ام باشی من مشکلی ندارم چون توی ذهن من سیاهی خیلی قشنگ‌تر از نورِ کمرنگیه که بهت امید می‌ده اما یه‌جا بالاخره محو می‌شه و دوباره فقط تاریکی برات باقی می‌مونه! پس خودش باش، حتآ وقتی غمگینی...دست از وانمود کردن بردار!من مراقبتم!