حس می‌کنم یه هاله‌ی تیره داره تو آغوشش امحامو از بین می‌بره

اینطوری بهم خیره نشو، حس می‌کنم هیچوقت قرار نیست از خجالت زده شدنِ افکارم مقابل روحم دست بردارم. مسخره‌‌است اما واقعا خجالت می‌کشم که مغز و روحم باهم هماهنگ نیستن و نمی‌تونم یه زندگی نرمال و معمولی داشته باشم. -بازمانده

‌

چی‌شد؟:)))قلبم

عزیزترینم! سایه‌هایی که با آنها زندگی می‌کنم، بی‌شمارند غم انگیز یکشنبه‌ای‌ست؛ با سایه‌هایی که با تمامِ قلبم دوست‌شان دارم و تصمیم به پایانِ همشان گرفته‌ام! گُل‌های کوچک سفید؛ هیچ‌گاه تو را بیدار نخواهند کرد نه جایی که اتوبوسِ سیاهِ غم وُ اندوه؛ تو را برده است فرشته ها؛ فکری برای بازگرداندنِ تو ندارند آیا خشمگین می‌شوند که من در فکر پیوستن، به تو باشم؟! [-یکشنبه‌غم‌انگیز]

‌

گذشته از جان؛ باید بگذشت از طوفان ها

اما امشب می‌دونم قرار نیست دست‌هام گرمای آغوشتو از یاد ببره حتآ اگه این روزها فراموش بشن و اثری از زخمی باقی نمونه؛ تو تنها لبخندِ موندگار از این‌روزهای تلخی؛ پروانه‌ی آبی!

خدای من زندگی کردن واقعا ناشدنیه