اینطوری بهم خیره نشو، حس می‌کنم هیچوقت قرار نیست از خجالت زده شدنِ افکارم مقابل روحم دست بردارم. مسخره‌‌است اما واقعا خجالت می‌کشم که مغز و روحم باهم هماهنگ نیستن و نمی‌تونم یه زندگی نرمال و معمولی داشته باشم. -بازمانده

‌

چی‌شد؟:)))قلبم

عزیزترینم! سایه‌هایی که با آنها زندگی می‌کنم، بی‌شمارند غم انگیز یکشنبه‌ای‌ست؛ با سایه‌هایی که با تمامِ قلبم دوست‌شان دارم و تصمیم به پایانِ همشان گرفته‌ام! گُل‌های کوچک سفید؛ هیچ‌گاه تو را بیدار نخواهند کرد نه جایی که اتوبوسِ سیاهِ غم وُ اندوه؛ تو را برده است فرشته ها؛ فکری برای بازگرداندنِ تو ندارند آیا خشمگین می‌شوند که من در فکر پیوستن، به تو باشم؟! [-یکشنبه‌غم‌انگیز]

‌

گذشته از جان؛ باید بگذشت از طوفان ها

اما امشب می‌دونم قرار نیست دست‌هام گرمای آغوشتو از یاد ببره حتآ اگه این روزها فراموش بشن و اثری از زخمی باقی نمونه؛ تو تنها لبخندِ موندگار از این‌روزهای تلخی؛ پروانه‌ی آبی!

خدای من زندگی کردن واقعا ناشدنیه