چشمامو بستم؛ چشماتو یادم بیاد.

من این‌بار به اندازه تمام تو و بی‌انتها بودنت خسته‌م.

منم همینطور بارون، منم همینطور.

همه چیز از روزی شروع شد که تو چشمات رو روی بودنم بستی و من گوش‌هام رو برای نشنیدنت گرفتم

می‌گفت: «چرا آروم و گرفته‌ای؟» می‌گفتم: «رنگ ندارم» می‌گفت: «امیدوارم روحت رنگ آبی آسمون رو بگیره» و لبخندش... اون کمونه ی کمرنگ تمام توجهم رو می‌گرفت و اجازه نمی.داد بهش بگم که آبی غم داره دلبرک من. آبی من خیلی غم‌داره با تمام ظرافت و زیباییش، با تمام نوازش احساساتی که درونشه غم داره. نتونستم بگم هیچوقت نشد که بشه تا ‹آبی› نباشم. نشد بگم گاهی از ترس آبی و تیره شدنه بود که رنگ نگرفتم به خودم، چون کی جرات داشت اعتراف کنه و اون لبخند رو ازش بگیره؟ گاهی وقتا سکوت مناسب ترین حالت ممکن بود وقتی نمی‌خواستم رد تلخی از خودم به جا بذارم. -نامه‌ای‌‌از‌یک‌جا‌مانده‌-

«تو‌ خیلی‌ گمشده‌ بنظر‌ میرسی‌؛ درست‌ طوری‌ که‌ من‌ خودمو‌ داخل‌ چشمات‌ همیشه‌ دیدم.»

أنت حزني او حبيبي؟