که قرار بود دوباره با هم بخونیم من میرم بد شمو تو اما خوب بمون

مثل روزایی که زیر لب می‌خوندیم شهرو که بگردی آدمای غمگین دنبال رویاهاشونن تو آشغالای رنگی

دیشب گوشه خیابون از ماشین پیاده شدم دستاتو گرفتم و زیر دونه‌های برف میون دست‌هات چرخیدم دویدیم وسط بزرگراه دیوونگی کردیم و اشک ریختیم خیره به نگاهت باهات فریاد کشیدم -می‌دونی این دنیا بدون تو بدون من می‌دونی زندونه نده قسم به جون من- همون لحظه بهت گفتم دیگه کافیه می‌خوام همین‌جا تموم شه چون اون لحظه قشنگ ترین لحظه برای پایانمون بود

ولی تو زیادی واسه آینده‌ امیدواری

دیشب بعد ماه‌ها ساعتی رو زندگی کردم و حالا راحتتر از هر روزی آماده‌ی گذاشتن و رفتنم

اما لحظه ی مرگم جایی بود که دیشب چشمامو بستم و رو گونه‌هام بودنتو احساس نکردم.

قرار نیست از به پهنای صورت اشک ریختن واسه شخصیت‌های داستان‌هام دست بکشم

وی چشمانش میسوزد*

می‌دونی داشتم به چی فکر می‌کردم؟

کی می‌دونه نویسنده‌ی ما چقدر درد کشیده که حالا این‌طوری داره داستان‌مون رو روایت می‌کنه؟ هرچند مطمئنم دلش نمیاد چیزی رو که خلق کرده از بین ببره؛ اگه دردی رو داده درمانش رو هم داده. باور دارم که وقتی غم رو به وجودم هدیه کرد برای این بود که بتونم شادی رو عمیق‌تر از بقیه آدم‌ها احساس کنم

زخمم داره تازگی‌شو از دست می‌ده اما؛