ولی تو زیادی واسه آینده‌ امیدواری

دیشب بعد ماه‌ها ساعتی رو زندگی کردم و حالا راحتتر از هر روزی آماده‌ی گذاشتن و رفتنم

اما لحظه ی مرگم جایی بود که دیشب چشمامو بستم و رو گونه‌هام بودنتو احساس نکردم.

قرار نیست از به پهنای صورت اشک ریختن واسه شخصیت‌های داستان‌هام دست بکشم

وی چشمانش میسوزد*

می‌دونی داشتم به چی فکر می‌کردم؟

کی می‌دونه نویسنده‌ی ما چقدر درد کشیده که حالا این‌طوری داره داستان‌مون رو روایت می‌کنه؟ هرچند مطمئنم دلش نمیاد چیزی رو که خلق کرده از بین ببره؛ اگه دردی رو داده درمانش رو هم داده. باور دارم که وقتی غم رو به وجودم هدیه کرد برای این بود که بتونم شادی رو عمیق‌تر از بقیه آدم‌ها احساس کنم

زخمم داره تازگی‌شو از دست می‌ده اما؛

گاهی‌ له‌شدنِ‌ سایه‌ام‌ را‌ می‌بینم، که‌ در‌خود تکیده...