گاهی فکر می‌کنم کاش می‌شد فقط بخشی از اتفاقاتِ داخلِ خواب شخص دیگه‌ای بودم شخصی که می‌خواد ب زودی بیدار شه..

دیر کردی کورنسیای من؛ دیر کردی.

اینکه اینقدر در برابر کپی کردن تو یادداشتام و شات گرفتن ناتوانم، معذبم

دیگه کجای شهرو برگردم که تصادفی ببینمت؟

منو نشوند کنارش و از نوجوونی و جوونیاش واسم گفت گفت گفت یهو دیدم از یجا به بعد انگار یکی آینه گرفته جلوم داره منو توصیف می‌کنه یکم که گذشت دیدم نه انگار انداختنم وسط ی کتاب چاپ نشده با ژانر کمدی سیاه که شخصیت اول کتابش با یه لبخندِ ترک خورده داره زخمای کهنه‌شو؛ نو می‌کنه. دلم می‌خواست فقط جلوشو بگیرم و بگم ادامه نده فقط بگم.. "بابا نمی‌دونی زخمات چقدر بوسیدنی‌ به نظر می‌رسن" اما خب بغض همیشه کارو خراب می‌کنه..

انگار تو گوش آدمای زندگیم مدام تکرار کردن: گذشتن و رفتن پیوسته؛ گذشتن و رفتنِ..

ما با چیزهای بی‌اهمیت کوچک شده‌ایم، ترور شده‌ایم ما؛ در هیچ هضم شده‌ایم

عااح

خیلی وقت بود چشمام از نزدیک زیبایی ندیده بود