منو نشوند کنارش و از نوجوونی و جوونیاش واسم گفت گفت گفت یهو دیدم از یجا به بعد انگار یکی آینه گرفته جلوم داره منو توصیف می‌کنه یکم که گذشت دیدم نه انگار انداختنم وسط ی کتاب چاپ نشده با ژانر کمدی سیاه که شخصیت اول کتابش با یه لبخندِ ترک خورده داره زخمای کهنه‌شو؛ نو می‌کنه. دلم می‌خواست فقط جلوشو بگیرم و بگم ادامه نده فقط بگم.. "بابا نمی‌دونی زخمات چقدر بوسیدنی‌ به نظر می‌رسن" اما خب بغض همیشه کارو خراب می‌کنه..

انگار تو گوش آدمای زندگیم مدام تکرار کردن: گذشتن و رفتن پیوسته؛ گذشتن و رفتنِ..

ما با چیزهای بی‌اهمیت کوچک شده‌ایم، ترور شده‌ایم ما؛ در هیچ هضم شده‌ایم

عااح

خیلی وقت بود چشمام از نزدیک زیبایی ندیده بود

_زندگی یه کابوسه که باید تا بیدار شدن ازش صبر کنی.. +ما صبر می‌کنیم؟ _آره... این یه خوابه و ما منتظریم که بیدار بشیم +اگه این یه خوابه...پس یکی آرامش‌و از چشمای من دزدیده. _همه فکر می‌کنن آرامش تو خوابه! ولی تو اشتباه نکن. آرامش بعضی‌ها تو بیداریه +مگه نمی‌گی زندگی یه خوابه؟ اگه بیدار شیم و بمیریم چی؟ _اونجوری فقط از مرگ ب مرگ رو آوردیم..

حال من بی تو به سان حال یک آواره غمگین است

تو ولی دور از من و دور از تمام دورتر هایی!