اون اینو نمی‌دونه ولی هروقت که باهمیم اون چیزی رو درست می‌کنه که خودش نشکسته.

«حتی دیگه نمی‌دونم توام واقعی‌ای؛ یا فقط ساخته‌ی ذهنمی.»

زندگی همینه پرنده کوچولو؛ غصه نخور، بال‌ِ تو می‌شکنن غصه‌ها

فقدان نرمی بود.. کنار هم لبخند زدیم و برای آخرین بار آخرین آجر از خاطره‌ها رو روی این دیوارِ زخمی چیدیم و لبخند زدیم:) لبخند زدیم اما لحظه ای نبود که گونه‌هام خیس نباشن

دوباره و دوباره تکرارش می‌کنیم هربار باهم؛ برگ برنده‌ی من.

1D.

امروز رو هم تموم کردم صفحات دفترم خط خطی‌تر از قبل شد و بیشتر از روزهای عادی لبخند زدم شیطنت‌های همیشگی‌مون سرکلاسا سرسام‌آور تر از همیشه بود و ما؛ مصمم تر برای ثبت لبخند‌هایی عمیق و تکرار ناپذیر! اما اما اما؛ دوباره به شب رسیدم و حالا... بی‌پناه تر از قبل توی تاریکیِ ناامنی گیر افتادم، بین تموم طناب های پوسیده‌ای که دورم پیله شده