«حتی دیگه نمی‌دونم توام واقعی‌ای؛ یا فقط ساخته‌ی ذهنمی.»

زندگی همینه پرنده کوچولو؛ غصه نخور، بال‌ِ تو می‌شکنن غصه‌ها

فقدان نرمی بود.. کنار هم لبخند زدیم و برای آخرین بار آخرین آجر از خاطره‌ها رو روی این دیوارِ زخمی چیدیم و لبخند زدیم:) لبخند زدیم اما لحظه ای نبود که گونه‌هام خیس نباشن

دوباره و دوباره تکرارش می‌کنیم هربار باهم؛ برگ برنده‌ی من.

1D.

امروز رو هم تموم کردم صفحات دفترم خط خطی‌تر از قبل شد و بیشتر از روزهای عادی لبخند زدم شیطنت‌های همیشگی‌مون سرکلاسا سرسام‌آور تر از همیشه بود و ما؛ مصمم تر برای ثبت لبخند‌هایی عمیق و تکرار ناپذیر! اما اما اما؛ دوباره به شب رسیدم و حالا... بی‌پناه تر از قبل توی تاریکیِ ناامنی گیر افتادم، بین تموم طناب های پوسیده‌ای که دورم پیله شده

با چشمانی بسته، بر لبه‌ی تیز با تو بودن کشیده می‌شوم؛