اگه نتونستی پیدام کنی فقط دستات رو از هم باز کن و چشم بسته از هر فکر و ترسی رها شو، چشمات رو که با حس سرمای آشنایی باز کنی من خودم رو بهت رسوندم.

تموم دارایی‌م خیال کردنمه.

صدای تو، انعکاس روحم بود هربار توی سرم پیچید؛ بیشتر از قبل در برابر توهمِ بودنت مقاومتی نکردم بازیچه‌ی توهم داشتنت شدم و در قبالش روحم رو باختم

صدای تو اومد، صدای خنده‌ی تو! پروند از شاخه‌ام پرنده‌های من‌رو دوباره پشت سرم پر از هوای تو بود کسی نبود ولی صدا، صدای تو بود!

از دره‌ی خیال پریدم صدای تو ناپدید شد روح من همراهش

خودم رو لا‌به‌لای موج‌های سنگین و بی‌رحمت جا گذاشتم و برگشتم از من هم مثل میلی مراقبت کن لطفا

عزیزه، مراقبت کنید ازش.

امان از این‌همه دوری!

امید‌وار باشم برای پنجمین تکرار؟

باید دوباره حسرت‌هامو کلمه کنم و بگم که کاشآ لحظه‌ی آخرمون همون شب برفی بود؟ که چقدر امید داشتم برای پایان‌مون اما حالا نه؟ کاش همون شب پایان‌مون رقم می‌خورد تا نرسیم به ترس‌هایی که سالها ازشون فرار کردیم نرسیم به امروز و تمام روزهایی که قلب‌های بی‌گناهمون میون دست‌های خیانتکارمون دارن برای آخرین تپش تمنا می‌کنن.

چرا دروغ... من هنوز وابسته‌ی بوی نسترن‌ تنتم