که آنچه می‌کشدم؛ غم شکستنِ توست!

امید روشنِ‌ما به دستِ سنگیِ غم شبانه؛ می‌شکند!

می‌گفت "چشم‌هات رو دوست دارم." می‌گفتم"چرا؟" جواب نمی‌داد و می‌خندید. خندیدنش گرم نبود، از اینا هم نبود که قلبت از شیرینی‌ش بلرزه؛ تلخ بود. از اون خنک و تلخا که مغز و استخونت جرات نمی‌کنه بطلبه برای دوباره حس کردنش. ولی منم پررو پررو هی اصرار که تلخی چیه؟ نگی انقدر زل می‌زنم بهت تا روحت عاصی بشه دست بندازه دور گلوم و بگه "بابا بسه دیگه، سوراخم کردی مرد." ولی باز خندید. این‌بار آروم‌تر، غم داشت یعنی؟ حواسش به من نبود آخه، ولی گفت: «من عاشق چشماتم اون‌ هم وقتی‌که از تو آگاه‌تره و چیزی‌که دیگه مال اون نیست؛ به‌راحتی نگاهش رو ازش می‌گیره.» خب منم خام بودم. فکر کردم از این جمله خوشگل‌هاست که باید خوشت بیاد.. اما زمان گذشت و اون رفت. رفت و من دیر متوجه شدم چشم‌هام صادق‌تر از زبونم بودن و اون زودتر از من روح‌بُریدن بلد بودن. -بازمانده

تو عین یقین بودی!...به انکار رسیدم

_آره! غم وفاداره! اما اثر هنریش وفادارتر غم جمع می‌شه تو اون سیاهی چشمات؛ تبدیلش می‌کنه به یه سیاه‌چاله بلعنده بدون ستاره و نور! حالم رو ببین؛ آواره‌‌ میون تاریکیِ غمِ نگاهت آره میلی! غم خیلی از ما وفادار تره!

ای رفته تا دور دستان؛ آنجا بگو تا کدامین ستاره‌ست روشن‌ترین هم‌نشین شبِ غربتِ تو؟!

-من‌ مدت‌هاست‌ که توی‌ تاریکیِ‌ چشم‌هات‌ زندگی‌ می‌کنم‌؛ حتی اگر به رنگِ سبزترین جنگل‌ها و نفسِ طبیعت باشه، برای من تاریک‌ترین می‌مونه و نباید فراموش کنی این تاریکی برای من چقدر امنه.