دوباره‌ صدات‌ زدم. صدای‌ خودم‌ به‌‌ آغوشِ‌ گوش‌هام‌ برگشت‌؛ و‌لی‌ تو‌ به‌ آغوشِ‌ روحم‌؛ نه! بعد‌ از‌ تو‌؛ هیچ‌چیز‌ هرگز به‌ خودش‌ برنگشت؛ حتی‌ من.

و از یه‌ جایی‌‌ به‌ بعد ترجیح‌ دادیم‌ رها کنیم؛ تا رها بشیم!

_غم همیشه همین‌قدر برات امنه؟ +اگر خودم خالقش باشم.

_ولی این‌جا اونی که بَد باخت من نبودم؛ من خودم رو دارم هنوز و تو نه. زبونش رو عصبی داخل لُپش چرخوند و بعد به گوشه‌ی لبش نوک زبونش رو نرم فشرد. _همین‌قدر ساده...

+خوب می‌دونی که بازنده‌ فقط یکی از ما نبود! ما هر دو درد کشیدیم، و در انتها؛ _من تورو از دست دادم و تو... لبخند تلخی زد: +هردومون‌ رو!

+و مدت‌هاست بازنده‌ی اصلی این بازی، عقب کشیده. تنها میونِ این میدون، با کی می‌جنگی؛ عزیزترینم؟

[هوای سرد دسامبر، ارتفاع زیاد و دردی که قلبم رو له می‌کنه، این آخرین زمستونیه که با همیم! تو بهار رو می‌بینی و من تا ابد توی دسامبر باقی‌می‌مونم. زمان زیادی برام باقی نمونده، شاید کمتر از دونه برف‌هایی که روی صورتت می‌شینه، بی انصافیه که ازت بخوام برای آخرین‌بار، آغوشتو بهم ببخشی؟]

امحا و قشنگیات... واسه توعه ها ! چای بیار و گوش کن و اینجا رو بخون به جبران *