🖋 فَٱصْبِرْ إِنَّ وَعْدَ ٱللَّهِ حَقࣱّۖ وَلَا يَسْتَخِفَّنَّكَ ٱلَّذِينَ لَا يُوقِنُونَ (الروم: ٦٠) انگار که ما دو راه بیشتر نداریم: به وعده های الهی اطمینان داشته باشیم و صبر کنیم. به حرف کسانی که به وعده های خدا یقین ندارند گوش بدیم و خفیف شیم. مردم ما در این روزها نشون دادند کدوم راه رو انتخاب می کنند. امروز صدای الذین لا یوقنون در ایران عزیز دیگه خریداری نداره. #متن_کوتاه ارتکاز | علیرضا ادیب بهروز

🖋 دقت کردید تو حوزه سه سال "نحو" می خونیم اما برای دانش های ادبی دیگه مثل "صرف" و "بلاغت" یکسال وقت می گذاریم؟ "لغت" هم که انگار شانس نیاورده و تقریبا اصلا بهش پرداخته نمی شه. چرا اینطور هست؟ یک علتش به سابقه شکل گیری این دانش ها در بستر جامعه اسلامی بر می گرده. اون اوایل که ساختار دانش ها در جامعه اسلامی تازه در حال شکل گیری بود، اهمیت و جایگاه قرآن (متن) باعث شد دانش های ادبی که در خدمت فهم متن هستند از جایگاه ویژه ای برخوردار شن. از بین اونا هم "نحو" از همه جایگاه بهتری پیدا کرد. به طوری که دانش هایی مثل "صرف" صرفا مقدمه ی اون حساب می شدند. "نحو" اون دانش با کلاسی حساب می شد که هر کس بلد بود با سواد و هر کس بلد نبود بی سواد تلقی می شد. اثر این فضایی که در گذشته های دور شکل گرفته بود تا همین امروز باقی مونده و خودش رو در قالب برنامه ی رسمی پذیرفته شده حوزه نشون داده. #نحو ارتکاز | علیرضا ادیب بهروز

🖋 یکی از متن هایی که خوندنش می تونه ما رو با فضای اون زمان آشنا کنه مناظره متی و یونس هست. یونس که همون نحوی مشهوره. مَتّی هم استاد فلسفه و منطق و به شدت علاقمند به علوم یونانی بوده. مَتّی استاد فارابی هم هست. ظاهرا اون زمان در جامعه اسلامی دو جریان علمی وجود داشته: جریانی که اهل تدریس فلسفه و منطق بودند گرایش های ضد اسلامی داشتند و جریانی که نماینده دانش های ادبی محسوب می شدن مدافع دین و دینداری بودند. مناظره از این جهت بسیار مهم بود و با شکست مَتّی جریان مدافع فلسفه و منطق که جریان ضد دین محسوب می شدن به شدت تضعیف شدند. یونس بر فنون مناظره مسلط تر بوده و به همین خاطر تونست مَتّی رو مغلوب کنه؛ هر چند خیلی از حرفاش در مناظره دقیق نیست و حتی گاهی مغالطه می کنه. یکی از نقاط ضعف مَتّی این بود که نحو بلد نبود و این براش خیلی بد تموم شد؛ همونطور که اشاره کردم در اون زمان اگر کسی نحو نمی دونست بی سواد تلقی می شد. این وضعیت ناجور برای دانش فلسفه و منطق همینطور ادامه پیدا کرد تا زمانی که فارابی کتاب الحروف رو نوشت. فارابی برخلاف استادش علاوه بر فلسفه و منطق، بر نحو هم مسلط بود و تونست مسئله ارتباط نحو و منطق رو به خوبی پاسخ بده. فارابی همچنین نخستین کسی بود که تونست دانش های یونانی رو در هاضمه قدرتمند تفکر اسلامی خودش هضم و استحاله کنه. از دل پروژه فارابی فلسفه اسلامی تولید شد. پروژه ای که بعدها توسط شیخ اشراق و ملاصدرا ره تکمیل شد و به ما رسید. #نحو ارتکاز | علیرضا ادیب بهروز

🔻مشاور رسانه‌ای نتانیاهو: ما بیشترین ضربه را از این دو قشر شیعیان در خاورمیانه خورده‌ایم: "روحانیون" و "زنان مذهبی" #پاتوق_خبری_نویسندگان 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🖋 احتمالا شما هم این خبر رو در این چند روز دیده باشید. اینطور حرف زدن درباره حوزه برای گوش های ما خیلی آشناست. ما بارها اینطور حرف ها رو با ادبیات های مختلف از دشمنانمون شنیدیم. انگار هر قدر ممکنه خود طلبه ها خودشون رو دست کم بگیرند یا در فضای داخلی کشور حوزه یه نهاد کم اهمیت گوشه ی کاری به حساب بیاد؛ اونور هر چی کتک می خورند رو پای حوزه و طلبه هاش می نویسند! اما تا به حال فکر کردیم چرا؟! بالاخره واقعا حوزه در جامعه ما و حرکت انقلاب اسلامی چقدر داره نقش ایفاء می کنه؟ جایگاهش مهمه یا مهم نیست؟ اصلا اگه حوزه نباشه مگه چی میشه؟! #نقش_روحانیت_در_جنگ ارتکاز | علیرضا ادیب بهروز

🖋 بگذارید مسئله رو یه جور دیگه طرح کنیم. یادم هست ایام جنگ دوازده روزه یکی از رفقای طلبه تو گروه نوشته بود: "می بینید چقدر از پاسدارها، ارتشی ها، امنیتی ها و سیاست مدارهای این کشور رو دارند شهید می کنن؟! اما هیچ کس با حوزه کاری نداره...". رفیق ما می خواست تلویحا بگه که حوزه علمیه در این جنگ به این مهمی نقش خاصی ایفاء نمی کنه؛ برای همین هست که مورد تعرض واقع نمیشه. خب سؤال خوبیه! واقعا حوزه در این دو جنگ اخیر که از مهم ترین اتفاقات قرن ما است نقشی داشته؟ پی نوشت: عکس مربوط به تصویر یک روحانی جهادی مشغول آواربرداری است. اگر می تونید پیداش کنید! 😉 #نقش_روحانیت_در_جنگ ارتکاز | علیرضا ادیب بهروز

🖋 مدتی بود که دنبال فرصت بودم این کتاب را بخوانم. منیر فاشه - نویسنده کتاب - متفکر فلسطینی و نظریه پرداز شناخته شده در حوزه تعلیم و تربیت است‌. فاشه بنیان گذار مجمع آموزش عرب در مرکز مطالعات خاورمیانه دانشگاه هاروارد آمریکا است اما زندگی در کنار هم وطنان فلسطینی اش را بر رفاه تهی از معنای جهان مدرن ترجیح داده است. فکر کنم همین یک نکته در زندگی او برای آنکه بدانیم با یک متفکر آدم حسابی طرف هستیم کفایت کند! او به شدت منتقد جهان مدرن و کلیشه های ساختگی اش است و تلاش می کند ذهن مخاطب خود را از چارچوب مفاهیم مدرن خارج و نظم جدیدی برای تعلیم و تربیت ارائه کند. #نقش_روحانیت_در_جنگ #معرفی_کتاب ارتکاز | علیرضا ادیب بهروز

🖋 احتمالا از این کتاب زیاد خواهم نوشت. از دیشب که کتاب را شروع کردم بسیاری از افکاری که مدت ها در ذهنم خلجان می کرد را در ادبیات شیوای فاشه پیدا کردم. اما فعلا اجازه دهید شما را به یک پاراگراف از کتاب میهمان کنم که در آن فاشه دیدگاه خود را درباره حوزه علمیه قم و جایگاه آن بیان می کند. بحثی که قبل تر هم درباره آن گفت و گو کرده بودیم. 👇🏻 ارتکاز | علیرضا ادیب بهروز

🖋 قسمتی از کتاب مجاوره نوشته منیر فاشه: "دو جنبه از فرهنگ ایرانی من را بسیار مجذوب کرد: شعر و حوزه ی علمیه. امروزه هیچ کشوری جز ایران را نمی شناسم که شعر جزئی از زندگی روزانه و معاشرت های مردم باشد. اگرچه آنچه بیشترین رنج را بر من وارد کرد، غیبت این فرهنگ غنی در آموزش بود. تا چند سال قبل، سبک یادگیری حوزوی هنوز اصلی ترین راه و محمل یادگیری در قم بود. اما رها کردن سبک حوزه و پذیرش دوره ها و سبک معمول و غالب آموزش تصمیم عجیبی بود. دانشگاه ادیان و مذاهب در قم در دو نوبت مرا برای سخنرانی دعوت کرد. در آنجا سعی کردم توضیح دهم که خسارتِ از دست دادن مجاوره های حوزوی در قم، تنها متوجه ایرانیان نیست، بلکه خسارتی جهانی است. سعی کردم توضیح دهم که سبک آموزش و پرورش مدرن، ضد مجاوره و یحسن است؛ هردوی آن ها سیاقی، تعاملی و به وجود آورنده بخشی از فرهنگشان هستند. در هر حال، عجالتا، قدرت دانشگاهی که با دانش و مردم به عنوان کالا رفتار می کند، غالب شده است." ارتکاز | علیرضا ادیب بهروز

🖋 فاشه که متفکری مسیحی است مدرن شدن حوزه علمیه قم و دور شدن آن از سبک های آموزشی اصیل اش را خسارتی برای کل جهان می داند! فاشه در یکی از معتبرترین دانشگاه های جهان مدرن سال ها اقامت و فعالیت داشته اما حوزه علمیه قم را بر هاروارد ترجیح می دهد. چرا؟ چه چیزی در درون حوزه علمیه قم وجود دارد که آن را تا این اندازه در چشم فاشه بزرگ کرده است؟ اگر ما احساس فاشه را نداریم معلوم می شود در شناخت حوزه علمیه کم کاری کرده ایم و هنوز خودمان را عمیقا نشناخته ایم. ارتکاز | علیرضا ادیب بهروز

🖋 شکی ندارم که ما تا اینجای کار به لطف خدای متعال، جنگ نظامی و جنگ دیپلماتیک (مذاکره) را برده ایم؛ اما در حوزه رسانه و اطلاع رسانی به افکار عمومی همچنان شکست پشت شکست نصیبمان شده است! #متن_کوتاه ارتکاز | علیرضا ادیب بهروز

🖋 به ماجرای ضعف رسانه ای ما می شود عمیق تر هم نگاه کرد. برای ما خود واقعیت اهمیت دارد. برای آن ها برساخت از واقعیت مهم تر از خود واقعیت است. برای همین است که سیاست مداران ما بر انجام کار متمرکز شده و از پیوست های رسانه ای غافل می شوند؛ اما سیاست مداران آن ها در درجه نخست دنبال شانتاژ های رسانه ای و روایت سازی از واقعیت هستند. انگار برایشان مهم نیست در صحنه ی عمل همه چیز را باخته اند؛ همه تمرکزشان را گذاشته اند بر اینکه چطور توییت بزنند و مصاحبه کنند! داستان امروز هم نیست. اساسا آمریکا بیش از آنکه ارتش قدرتمندی داشته باشد، برساخت رسانه ای قدرتمندی از ارتش خود ساخته است. اما چنانچه در این چهل روز دیدیم پیروزی در میدان را برساخت های رسانه ای رقم نمی زند؛ واقعیت ها رقم می زند. #متن_کوتاه ارتکاز | علیرضا ادیب بهروز