🗣 انصاری زاده توضیحات درمورد خزعبلات فرهاد فتحی معلوم الحال..

▫️ وجود دارید نظرتون رو درباره این بیانات بفرمایید. این جماعت با تفکر امام مشکل دارند و گرنه امثال ما یا امام جمعه رشت که نکته‌ تازه‌ای نگفتیم

✅ وزیر خارجه آمریکا دست به دامن سازمان ملل شد 🔸 مارکو روبیو: ما از سازمان ملل می‌خواهیم که از ایران بخواهد انفجار کشتی‌ها را متوقف کند، مین‌ها را پاک‌سازی کند و امکان کمک‌های بشردوستانه را فراهم آورد. 🔸 این یک آزمون واقعی برای سازمان ملل است؛ اگر سازمان ملل و جامعه بین الملل کاری نکنند؛ واقعا پس کارکرد سازمان ملل چیست؟

🎥 لاشهٔ پهپاد ساقط‌شدهٔ دشمن در تنگهٔ هرمز 🔹اولین تصویر از لاشه‌ٔ پهپاد شناسایی رزمی دشمن که شب گذشته توسط پدافند ایران در روی تنگهٔ هرمز ساقط شده است.

«خدا مرده است». مرد دیوانه‌‌ی نیچه این را می‌گوید و می‌پرسد «حالا چه بازی‌های مقدسی را باید اختراع کنیم؟» اگر این خداوند بود که به زندگی افراد معنا می‌داد و انسان‌های هم کیش را زیر پرچم یک نظام اعتقادی مشترک گرد هم می‌آورد، اکنون چیزی باید جایگزین این خلاء بزرگ می‌شد. مسیحیت دیگر آن نقش اصلی و راهبردی را در زندگی اکثریت مردم ندارد. کلیسا امروز جای خود را به ورزشگاه داده است. جوامع از راه ورزش است که داستان‌های مشترک می‌سازند و در زمین بازی است که قهرمانان معاصر به وجود می‌آیند و پرستش می‌شوند. فوتبال، بیش از هر ورزش دیگری، به‌عنوان پدیده‌ای جهانی جای خالی دین را در زندگی مدرن پر کرده است. نیچه ممکن است کاشته‌شدن بذر فوتبال را دیده باشد، اما یقینا او هرگز یک ورزشگاه پر از هوادارن متعصب را ندید و هرگز نمی‌توانست پیش‌بینی کند که فوتبال چه نقش مهمی در زندگی میلیون‌ها انسان مدرن بازی خواهد کرد، مردمانی که این بازی برای آن‌ها تبدیل به مذهبی سکولار شده افیونی جمعی که قوی‌تر و نشئه‌آور‌تر از مذاهب سنتی است. طی یک قرنی که از شکل‌گیری این ورزش می‌گذرد، تیم‌ها معبود مردم شده‌اند و ستاره‌ها بیشتر از کلیسا و قدیسین مورد توسط قرار می‌گیرند. مرد دیوانه‌ی نیچه نماند که ببیند بازی مقدس اختراع شده است تا خلاء ناشی از مرگ خدا را پر کند. برشی از کتاب فوتبال و فلسفه، اثر تد ریچاردز ✍️علیرضا علی‌ آبادی | شناخت استراتژیک https://eitaa.com/AlirezaAliabadiFarahani

✍ انصاری زاده همیشه وقتی مواردی مثل کلیپ فوق را میبینم، با خودم فکر میکنم ساختن کشتی برای نوح(ع) یا بریدن سر فرزند برای ابراهیم(ع) یا رد شدن از دریا برای موسی(ع) یا زنده کردن اموات برای عیسی(ع) جزء آسان ترین کارها بوده است.. اینها که برای ولی خدا کاری ندارد،، بلکه بزرگترین مشکل أئمه و انبیای عظام «جهل» بوده است، جهل بود که آنها را پیر میکرد.. و ما امروز با جهل مدرن که به مراتب کمرشکن تر از جهل زمان انبیاست مواجه ایم. ---------------------------------- پ.ن.پ: از همه کسانی که تا حرف حجاب و موارد اینچنینی میشود دم از کار فرهنگی میزنند، دعوت می‌کنیم بیایند به این مسئله بپردازند که چه میشود که مغز و ذهن یک جوان مسلمان ایرانی به اینجا می‌رسد و چه فرایندی در قلب و ذهن او رخ می‌دهد که به این مرحله از جهل میرسد؟! اگر توانستید برای این پرسش و پرسش های مشابه پاسخی حکیمانه و فلسفی بیابید، شما لیاقت این را دارید که از «کار فرهنگی» دم بزنید؛ وگرنه سکوت اختیار کنید.. با احترام به همه ایستگاه های صلواتی فرهنگی و چاپ کنندگان پوستر (که در جای خود لازم و ضروری است)؛ کار فرهنگی فقط چاپ و پخش پوستر و خیمه های خیابانی و مصاحبه های بی سر و ته و اشک گرفتن های احساسی و اردوهای بی هدف نیست.. کار فرهنگی یعنی شناخت حکمی و فلسفی این فرآیند که « در ذهن و قلب این جوان چه میگذرد» !!! #جنگ_شناختی_نبردی_برای_تسخیر_قلبها_و_ذهن‌ها @eslametamadoni

✍ انصاری زاده ما در این سال‌ها واژه «کار فرهنگی» را سخیف و تهی از معنا کرده ایم.. در منظومه فکری امام شهید کار فرهنگی یعنی سرشار از «حکمت» و «اندیشه» ..

شهر مودّب! 🔹به تونالیته و رنگ‌بندی شهر در تمدن اسلامی ایرانی دقت کرده‌اید؟ همه شهر به رنگ خاکی است به جز گنبدها که به رنگ آبی است، تا این نوع رنگ پردازی، استعاره‌ای باشد برای تواضع و ادب ابنیه زمینی با رنگ زمین (خاکی) در مقابل خانه‌های آسمانی با رنگ آسمان (آبی) ! 🔹اما جالب آنکه این ادب علاوه بر رنگ، در فرم و هندسه هم رعایت می‌شده؛ زیرا همه ابنیه با هندسه چهارگوش ساخته می‌شدند که در هنر اسلامی استعاره از زمین است؛ به جز گنبدخانه‌های آسمانی که با هندسه مدوّر، استعاره‌ای از آسمان هستند؛ زیرا دایره، تنها هندسه‌ای است که چون هیچ نقطه اول و آخری ندارد، تداعی‌گر آسمان و مفهوم الوهیت است: "هُوَ الْأَوَّلُ وَالْآخِرُ وَالظَّاهِرُ وَالْبَاطِن" (حدید/۳). 🔹این نوع ادب معمارانه، تجلی کالبدی و معمارانه این آیه بود: "يَا أَيُّهَا الَّذِين آمَنوا لَا تَرفعُوا أَصْوَاتَكُم فَوْقَ صوْتِ النَّبِی: ای مؤمنان، صدایتان را بلندتر از صدای پیامبر مکنید" (حجرات/۲). و این نوع شهرسازی، نتیجه ادب معمارانه نسبت به بیوت مقدسی بود که در شهرهای مودب ما، فقط آنها اجازه ارتفاع و رفعت داشتند: "فی بُيوتٍ أَذنَ اللَّهُ أَن تُرْفعَ وَيُذْكرَ فيهَا اسمُه: خانه‌هايى كه خدا رخصت داده كه رفعت يابند و نامش در آنها ياد شود" (نور/۳۶). ادبی که در شهرهای متراکم و بی‌ادب معاصر، دیگر کمتر نشانی از آن دیده می‌شود. 🇮🇷🇮🇷 @Maalekalmolk