✍ انصاری زاده همیشه وقتی مواردی مثل کلیپ فوق را میبینم، با خودم فکر میکنم ساختن کشتی برای نوح(ع) یا بریدن سر فرزند برای ابراهیم(ع) یا رد شدن از دریا برای موسی(ع) یا زنده کردن اموات برای عیسی(ع) جزء آسان ترین کارها بوده است.. اینها که برای ولی خدا کاری ندارد،، بلکه بزرگترین مشکل أئمه و انبیای عظام «جهل» بوده است، جهل بود که آنها را پیر میکرد.. و ما امروز با جهل مدرن که به مراتب کمرشکن تر از جهل زمان انبیاست مواجه ایم. ---------------------------------- پ.ن.پ: از همه کسانی که تا حرف حجاب و موارد اینچنینی میشود دم از کار فرهنگی میزنند، دعوت می‌کنیم بیایند به این مسئله بپردازند که چه میشود که مغز و ذهن یک جوان مسلمان ایرانی به اینجا می‌رسد و چه فرایندی در قلب و ذهن او رخ می‌دهد که به این مرحله از جهل میرسد؟! اگر توانستید برای این پرسش و پرسش های مشابه پاسخی حکیمانه و فلسفی بیابید، شما لیاقت این را دارید که از «کار فرهنگی» دم بزنید؛ وگرنه سکوت اختیار کنید.. با احترام به همه ایستگاه های صلواتی فرهنگی و چاپ کنندگان پوستر (که در جای خود لازم و ضروری است)؛ کار فرهنگی فقط چاپ و پخش پوستر و خیمه های خیابانی و مصاحبه های بی سر و ته و اشک گرفتن های احساسی و اردوهای بی هدف نیست.. کار فرهنگی یعنی شناخت حکمی و فلسفی این فرآیند که « در ذهن و قلب این جوان چه میگذرد» !!! #جنگ_شناختی_نبردی_برای_تسخیر_قلبها_و_ذهن‌ها @eslametamadoni

✍ انصاری زاده ما در این سال‌ها واژه «کار فرهنگی» را سخیف و تهی از معنا کرده ایم.. در منظومه فکری امام شهید کار فرهنگی یعنی سرشار از «حکمت» و «اندیشه» ..

شهر مودّب! 🔹به تونالیته و رنگ‌بندی شهر در تمدن اسلامی ایرانی دقت کرده‌اید؟ همه شهر به رنگ خاکی است به جز گنبدها که به رنگ آبی است، تا این نوع رنگ پردازی، استعاره‌ای باشد برای تواضع و ادب ابنیه زمینی با رنگ زمین (خاکی) در مقابل خانه‌های آسمانی با رنگ آسمان (آبی) ! 🔹اما جالب آنکه این ادب علاوه بر رنگ، در فرم و هندسه هم رعایت می‌شده؛ زیرا همه ابنیه با هندسه چهارگوش ساخته می‌شدند که در هنر اسلامی استعاره از زمین است؛ به جز گنبدخانه‌های آسمانی که با هندسه مدوّر، استعاره‌ای از آسمان هستند؛ زیرا دایره، تنها هندسه‌ای است که چون هیچ نقطه اول و آخری ندارد، تداعی‌گر آسمان و مفهوم الوهیت است: "هُوَ الْأَوَّلُ وَالْآخِرُ وَالظَّاهِرُ وَالْبَاطِن" (حدید/۳). 🔹این نوع ادب معمارانه، تجلی کالبدی و معمارانه این آیه بود: "يَا أَيُّهَا الَّذِين آمَنوا لَا تَرفعُوا أَصْوَاتَكُم فَوْقَ صوْتِ النَّبِی: ای مؤمنان، صدایتان را بلندتر از صدای پیامبر مکنید" (حجرات/۲). و این نوع شهرسازی، نتیجه ادب معمارانه نسبت به بیوت مقدسی بود که در شهرهای مودب ما، فقط آنها اجازه ارتفاع و رفعت داشتند: "فی بُيوتٍ أَذنَ اللَّهُ أَن تُرْفعَ وَيُذْكرَ فيهَا اسمُه: خانه‌هايى كه خدا رخصت داده كه رفعت يابند و نامش در آنها ياد شود" (نور/۳۶). ادبی که در شهرهای متراکم و بی‌ادب معاصر، دیگر کمتر نشانی از آن دیده می‌شود. 🇮🇷🇮🇷 @Maalekalmolk