بعضی صداها شنیده نمی‌شن، به دل می‌شینن؛ مثل صدای باسم کربلایی.

محرم داره نزدیک می‌شه... آیا برای گریه کردن بر سیدالشهدا، امام حسین (ع) آماده‌ای؟ تا حالا به این فکر کردی که شاید بعضی گناه‌ها، دل آدم رو اون‌قدر سنگین کنه که اشکش برای کربلا جاری نشه؟ تا حالا نشستـی خودت رو حساب‌وکتاب کنی؟ ببینی توی روز و شب چه کارهایی انجام می‌دی، کجاها اشتباه می‌کنی و برای جبرانشون قدمی برمی‌داری یا نه؟ امام کاظم (ع) می‌فرمایند: «از ما نیست کسی که هر روز به حساب خودش نرسد؛ اگر کار خوبی انجام داده، از خدا بخواهد بیشتر توفیقش دهد، و اگر خطایی کرده، از خدا آمرزش بخواهد و توبه کند.» و امیرالمؤمنین علی (ع) فرمودند: «قبل از آن‌که به حسابتان برسند، خودتان به حساب خودتان برسید. قبل از آن‌که اعمالتان را بسنجند، خودتان آن‌ها را بسنجید. اعمالتان را بررسی کنید و ببینید وظایفی که خدا بر عهده‌تان گذاشته را انجام داده‌اید یا نه.» حالا از خودت بپرس... آیا واقعاً برای سوگواری و گریه بر مصیبت کربلا آماده‌ای؟ یا آن‌قدر دل درگیر دنیا و گناه شده که اشک از چشمت نمی‌آید؟ همان‌طور که خداوند در قرآن می‌فرماید: «بعد از آن، دل‌های شما سخت شد؛ مثل سنگ یا حتی سخت‌تر از سنگ. در حالی که بعضی سنگ‌ها از دلشان چشمه‌ها جاری می‌شود، بعضی می‌شکافند و آب از آن‌ها بیرون می‌آید، و بعضی از ترس خدا فرو می‌افتند. و خدا از آنچه انجام می‌دهید غافل نیست.»

بخونین اینو فقط الکی سین نزنین ..

نحن تحت الخيم أبو صالح

اللهُ يَهدي الجَميع. الحُسَينُ عليهِ السَّلامُ لَيسَ شَخصيَّةً عابِرَةً في التّاريخ، بَل هُوَ سِبطُ رَسولِ الله ﷺ وَرَيحانَتُهُ الَّتي كانَ يُحِبُّها. وَقَبلَ أَن نَتَحَدَّثَ عَنِ البُكاءِ عَلَيهِ، يَنبَغي أَن نَعرِفَ مَن هُوَ الحُسَينُ وَماذا قَدَّمَ. نَحنُ لا نُحيي ذِكراهُ لِأَنَّهُ يَحتاجُنا، بَل لِأَنَّ الأُمَمَ تَحيا بِذِكرِ العُظَماءِ وَأَصحابِ المَبادِئ. فَإِذا كانَ النّاسُ يَحفَظونَ ذِكرى مَن خَدَمَ أَوطانَهُم، فَكَيفَ بِحَفيدِ نَبِيِّهِم الَّذي ضَحّى بِكُلِّ شَيءٍ مِن أَجلِ الحَقِّ وَالكَرامَة؟ مَن أَغلَقَ عَينَيهِ عَنِ الحَقيقَةِ لَن يَراها، وَمَن بَحَثَ عَنها بِإِنصافٍ سَيَجِدُ أَنَّ الحُسَينَ جَمَعَ قُلوبَ المُسلِمينَ قَبلَ أَن تُفَرِّقَهُم الآراء. ترجمه متن /

الامام الحسین علیه‌السلام/ نیازی به اشک ما ندارد؛ این ما هستیم که به یاد او نیاز داریم تا معنای عزت، آزادگی و وفاداری را فراموش نکنیم.

وحيدٌ بَقِيَ الحسين بصحراء كربلاء مكسور الظهر، يرى أنصاره من حوله قتلى..، يُناغيهم ولا يُجيبونه.. يحادثهم بحزنٍ ولا يسمعونه، آل بيته على البوغاء صرعى مجزرة أجسادهم.. مقطعة أعضاؤهم، قبل قليل كانت تُحفّه الأنصار.. والآن.. توشّحوا جميعهم عباءة الموت. معنی /

إن شاء الله نذهبُ إلى المشاية، وتلامسُ أسماعَنا أصواتُ خُدّامِ الحسين وهم ينادون: "هَلَّه بَزّار الحسين"، فتطمئنُّ بها القلوب وتفيضُ بها الأرواحُ شوقًا إلى كربلاء.

قد جاء الماء للعباس معتذراً