الهه جونم، خدا چه رنگیه

کوش کجاست نمیبینمش

بغل های زورکی

گاهی عطر ها بیل میشوند و خاطرات را شخم میزنند

از گذشته که نه ولی از آینده ای که مکمل گذشته ام است بیزارم

انگاری که من قرچ شوم انگاری که جوجه هایم مرده اند شیشه عطرم شکسته شاید همان لب ساحل 5 صبح ذهنم با معشوقه های خیالی که میدانم همه اش زایش و بارش فکری وری گود و نایس است. انگاری که تو باشی و من نباشم. تصور کن خانه بدون مادر باشد. دنیای ابنباتی شکلاتی را در نظر بگیر که مادر فولاد زره انجا نشسته تا کلیه کودکان را درآورد و بفروشد. فکر کن امتحان داری و برای در آوردن تقلب دستت میلرزد. انگاری که نبوسیده رانده شده ای و پوسیده. انگاری که لبخندت بماسد ، فکر کن نامه هایت را پس دهد و فندک نداشته باشی تا آتیشش بکشی. حالم یک چیزی تو این مایه هاست.

دنیایم به وسعت اغوشیست که حتی یک بار هم ان را نچشیده ام👋

حالت تهوع و محتویاتش و گریه‌‌ش تو قبر پدر باعث‌وبانیش

بغلِ جبری

ای من ری🐒دم تو این سوده و سودایی بعدش که از دهن هیچکدومتون نمیفته

به اندازه تمام بوس هایی که بدهکاری بغل پس بده

قانون چهل و پنج"همه آدم ها سمی اند ، گاهی در قالب یک سودابه گاهی نیز در قالب یک او "