یکی از دلایل آرامش اینه که براتون مهم نباشه که دیگران در مورد شما چه فکری می‌کنن. دیگران اگر فکر کردن بلد بودن، یه فکری به حال خودشون می‌کردن.

‏یه تئوری خیلی قشنگ توی کتاب «کتابخانه نیمه‌شب» مطرح می‌شه که می‌گه: ‏«خدا جوریه که ما نمی‌تونیم ببینیمش یا درکش کنیم؛ برای همین، به شکل کسی درمیاد که توی زندگی‌مون به‌عنوان آدم خوبی می‌شناختیمش.» و من فکر میکنم خدا با داشتن تو خیلی دوستم داره:))

تو مسئول احساسات بقیه نیستی! تو نیامده‌ای همه‌چیز را توضیح بدهی یا درست کنی. تو هیچ وظیفه‌ای در قبال سوءتفاهمات و سوءبرداشت‌ها نداری و دلیلی ندارد مفهوم کلام و مقصود رفتارت را خط به خط برای آدم‌ها تشریح کنی. دلیلی ندارد نگران باشی آدم‌ها چه احساسی به نگاه یا حرف‌های تو خواهند داشت! آدم‌ها شبیه به ظرفند و بسته به ویژگی‌های ذاتی و اکتسابی خودشان، به دل می‌گیرند یا برداشت می‌کنند و تو مقصر نیستی اگر ظرف آنان برای هر اتفاقی در گذشته، ترک برداشته یا سوراخ شده و ظرفیت پذیرششان ناقص یا محدود است. حرفت را بزن و مسیرت را بدون فکر و نگرانی طی کن و زندگی‌ات را بکن عزیز من! در جهان، خیلی چیزها هست که اصلا به تو مربوط نیست!

فکر کن باید چقدر خوشگل باشی که یک نفر این پست رو برات بفرسته.