زیبا ترین انسان هایی که تا اکنون شناخته ام؛ آن هایی بودند که شکست خورده بودند،رنج می کشیدند،دچار فقدان شده بودند و با این حال راه خود را از اعماق درد و رنج گشودند و بیرون امدند.این افراد حسی از قدر دانی،حساسیت و فهم زندگی داشتند که آنها را پر از شفقت،ملایمت و توجه عمیق عاشقانه میکرد.زیبایی این افراد اتفاقی و بی سبب نبود
نمیدانم چرا تحمل جمعیت را ندارم.چرا تحمل زندگی فامیلی را ندارم.تا دور هستم دلم میخواهد نزدیک باشم و نزدیک که میشوم،میبینم اصلا استعدادش را ندارم.