و بازم اون دنیایی که چندساله بینهایت واسم ساخته>>>>>>>>>>>

"به هزار و یک دلیل عاقلی میشه یه کاری نکنی اما یهو برا یه دلیل عاشقی طرف تا پای جون دادن میره" :)

"وقتی با آدمای خوب تو جاهای خوب رفیق میشید، وقتی وارد یه برنامه ی باصفای آسمونی میشید، بعد میبینید که بهترین لذتو تو میبری"

اصن مبنای دنیا حال کردنه، مبنای دنیا آرامش داشتنه، طمانینه داشتنه، شما به امام زمان حال بدید و حال شیطونو بگیرین تا این براتون روشن شه :)

تو بی نهایت ماها یاد گرفتیم خوشگل زندگی کنیم :))))))))))

مسرور باشید به سرور عارفانه

این خیلی اشتباهه که ماها اغلب میخوایم بارفیقامون حال کنیم، نمیخوایم کار کنیم. و همین میشه که اگه یکی به موهامون، موبایلمون، تیپمون، جوکامون، طرز صحبت کردنمون یا هرچیز دیگه ای گیر بده دیگ به هم میریزیم و الفرار. ولی رفقای زمان جنگ گیر سه پیچ بودن. به راحتی اشتباهاتشونو سرسری رد نمیکردن؛ اوناها کارشون برمبنای آدم کردن همدیگه بود ..

من عاشق خوردن چایی های پررنگم، عاشق خوندن و خرج کردن پولام واسه کتابایی که از نظر مامانم چیزی جز کاغذ پاره به نظر نمیان، عاشق تاریخ خوندن و تحلیل کردنش تو تنهایی،عاشق پیروی از کسی که تمام مبانی و طرز گفتارمو تشکیل داده، عاشق اینم که راهیو انتخاب کنم که به نظرم عقلانی میاد و باعلایقم سازگاره و همچنین متنفرم از اینکه تماماً تموم زندگیمو بخوام در گرو تایید شدن از سمت عقلای ظاهری باشم، دوست دارم با ارزش های به دست آورده م زندگی کنم، دلم میخواد تو فاسد ترین مکانا بازم همون مذهبی بدبخت از نگاه دیگران باشم، "دلم میخواهد امل باقی بمانم" چقد زندگی پوشالی و بی هدف میشه وقتی نتونم ادامه راهمو خودم انتخاب کنم. حداقل تو افکار من اینطوریه که: منکه تا اینجاشو با کلی ریسک از سمت برخی اطرافیان اومدم، دلم میخواد حتی اگه ته این راه قراره بدبختی حاصل از اشتباه خودم باشه بازم ادامه ش بدم.

آدم خلیفه تنهای خدا روی زمین است‌. امپراتوری که گاهی باید برگردد به آخرین سلاح اش ... و سلاح او گریه است. "فاضل نظری"

ولی آخه خدایی ارزش داشت امشب به خاطر ریاضی چای دارچینم سرد شه؟ :/

رحمت به ریاضی ..

این فصل آخریه حسابی بهم ساخته.. از پنج صبح درگیرشم هنوزم نمیفهمم چی به چیه خدا بهم رحم کنه :/