یک روز در آینده آخرین شخصی که ما را می‌شناسد خواهد مرد و ما تا به ابد فراموش خواهیم شد!

[ وقتی بهشت عزوجل اختراع شد حوا که لب گشود عسل اختراع شد در چشم های خسته‌ی مردی نگاه کرد لبخند زد و قند بدل اختراع شد آهی کشید و آه دلش رفت و رفت و رفت تا هاله ای به دور زحل اختراع شد حوا بلوچ بود ولی در خلیج فارس رقصید و در حجاز هبل اختراع شد آدم نشسته بود،ولی واژه ای نداشت نزدیک ظهر بود،غزل اختراع شد آدم سعی کرد کمی منضبط شود مفعول فاعلات فعل اختراع شد یک دست جام باده و یک دست زلف یار این گونه بود که بغل اختراع شد یک شب میان شهر خرامید و عطسه زد فرداش پنج دی و گسل اختراع شد ]

دُژَم.

مغموم.

نام دیگر مرگ،زیستن در کنار کسانی‌ست که رنج تو را کوچک می‌دارند.

غم بینِ دوتا چشمونِ قشنگت.

تمام عمر دنبال شاهدی گشتی تا رنجت را باور کند،خودت مگر آنجا نبودی؟

منجی ِ احوال ِ پریشان.

« من جَلد تو هستم، بر بام تو هستم تو شمس منی، من خورشید پرستم »