(اَلسَّلامُ عَلَیْكِ یٰا فاطِمَة اِشْفَعی لِی فِی الْجَنَّة) #حضرت_معصومه‌‌ی_قم قبله‌گاه اهل بینش کعبه‌ی دل‌های دانا تکیه‌گاه خلق گیتی، ملجأ اعلا و ادنا بوسه‌گاه انس و جان و مأمن حوران جنت بارگاه «حضرت معصومه‌ی قم» بنت موسا بضعه‌ی موسی بن جعفر، پرتو چشم پیمبر کز شرف همنام شد با بضعه‌ی سلطان بطحا دخت موسیٰ اخت شاه توس و روح و جان احمد میوه‌ی قلب علی و، غنچه‌ی گلزار زهرا (س) فاطمه، آن اختر عصمت که معصومه‌است و زیبد چرخ دین را زهره‌ی عفت بوَد چون زهره رخشا آنکه گردید از قدومش تیهِ ظلمت طور ایمن وآنکه باشد در پناهش وادی قم رشک سینا آنکه از وصفش به حیرت گشته روح پاک آدم وآنکه در شأنش «کلام اشفعی لی» خوانده حوّا آنکه از قدر و جلالش محترم گردیده مریم وآنکه از فضل و کمالش مفتخر گشته مسیحا آنکه در بحر حقیقت، گوهر ایمان پاکش زینت صد هاجر است و زیور حورا و لعیا درگه ذی‌رفعت باب‌الحوائج فخر عالم مکتب عفت بوَد بر زمره‌ی نسوان دنیا عالمان در مکتبش چون کودکان تازه مکتب فاضلان در محضرش چون طفل نزد پیر دانا خسروان هر یک به‌درگاهش کهینه چاکر از جان تا ز فیض رحمتش دیهم‌شان شد گیتی آرا هرکه پُر آوازه شد در عرصه‌ی علم و فضیلت می‌نشد افضل ز اَقران تا نجُست اینجا تولا مستفیض از فیض جودش سر به‌سر ابنای آدم بهره‌مند از بحر لطفش جمله موجودات و اشیا منبع جود و سخا و مظهر لطف و کرامت مخزن مهر و وفا و معدن بذل و عطایا در سخاوت سبقت از صد حاتم طایی گرفته در کرامت رشک ابر و حسرت بحر گهرزا پاسدار بینوایان، پاسبان مستمندان داروی درد فقیران، منجی احباب و اعدا حامی اهل قم از هر گونه بیداد و تجاوز حافظ این سرزمین از رنج و اندوه و بلایا مَفخر قم، مأمن نیکان مباهات بزرگان مکتب اهل فضیلت، مَدرس ارباب فتوا روشن از شمس وجودش شد مَه و مِهر و کواکب مکتسب از نور جودش شد یَد بیضای موسا قطره‌ای از بحر احسانش به هر رنجی معالج ذرّه‌ای از مُهر ایمانش به هر دردی مداوا ساحت جانپرورش در قدر و عزت قصر جنت درگه ذی‌رفعتش در عزّ و حشمت، عرش اعلا پایه‌ی کیوان اساسش برتر از ناهید و کیوان گنبد میناترازش، همتراز سقف مینا معبد اهل طریقت، مسجد خیل حقیقت قبله‌ی ارباب حکمت، کعبه‌ی آمال دل‌ها رشک چشم مسجدالاقصی بوَد در فضل و شوکت ناسخ بیت المقدس، ناقض دیر و کلیسا در شکوه و جلوه باشد همدم نه طاق گردون در جلال و رتبه باشد همسر عرش معلا خاک کوی دلرباش سجده‌گاه اهل عرفان گَردِ راهِ عرش‌سایش توتیای اهل معنا خادم دربار او دافع بوَد بر جُرم امّت زائر درگاه او شافع بوَد بر خلق دنیا بر نعال عطربیزش از ره اخلاص رو کن چون غبار درگهش باشد علاج چشم اعما گر شفا خواهی بیا از صدق در این بارگه چون بر جهان دارالشفا باشد مجو زین در تبرّا در رواقش سر فرود آور که ببنی از کرامت برتر است از نه رواق آستان طاق خضرا گوییا یک در ز جنت بهر قم بگشوده ایزد کاین‌چنین قصر بهشتی را در اینجا کرده بر پا (شمس قم) گفتا مدیح حضرت معصومه‌ی قم تا ز شعر خویشتن افسر نهد بر فرق شَعرا ۱ #شادروان سید علیرضا شمس قمی ✍#شمس_قمی eitaa.com/shamseqomi ۱ـ (شَعرا) نام دو ستاره‌ی نورانی و دورافتاده در دو صورت فلکی که به شِعرای يمانی و شِعرای شامی معروف‌اند.

«اَلسَّلامُ عَلَیكِ یٰا فاطِمَةَ المَعصومَه» #حریم_جان‌فزا از آنروزی که چشمم را درین غمخانه وا کردم نگاه خویش را ، با گنبد تو آشنا کردم غمی که جای خود را در درون سینه وا می‌کرد چو دیدم گنبدت را ، از دلم او را جدا کردم شدم چون پای‌بند گنبد و صحن و سرای تو دلم را از گرفتاری این دنیا رها کردم ضریح دلنوازت شد انیس و مونس جانم که کم کم دردهایم را در آغوشت دوا کردم زیارتنامه خواندم در حریم جان‌فزای تو دو رکعت هم نماز عشق را آنجا ادا کردم مریضان و گرفتاران عالم را به درگاهت به یاد آوردم و بر مشکل آن‌ها دعا کردم چو هستی دختر باب‌الحوائج، موسیِ جعفر گره، از مشکلات خویش با دست تو وا کردم خلاصه هر زمان هر مشکلی پیش آمد ای بانو توسّل بر تو جستم از دل و جانت صدا کردم عزاداران ثارالله (ع) را در صحن آیینه چو دیدم یادِ آن شاهِ شهیدِ نینوا کردم از او آموختم ایثار و درس جان‌فشانی را که هم خود، هم قلم را وقف در راه خدا کردم سخن گفتم به عشق آل طاها در تمام عمر بدون مُزد و مِنّت، حق جدّم را ادا کردم نبودم چون پی نام و نشان؛ در گوشه‌ی عزلت نشستم کار خود را عاری از روی و ریا کردم شدم دردی‌کش (ساقیِ) کوثر، با دلی آگاه چنانکه خویش را سرمست، از جام ولا کردم نبستم دل به‌جز آل عبا (ع) در زندگی هرگز از آنروزی که چشمم را درین غمخانه وا کردم سید محمدرضا شمس (ساقی) #شمس_ساقی @shamssaghi

(شراب مَعرفت) دل به دنیا از چه می‌بندی؟ که این دنیا فناست دل سپردن جز خدا ، ای غافل از عقبا خطاست هست دنیا چون مسافرخانه‌ای در بین راه چندروزی هرکسی مهمان درین مهمان سراست تا توانی راه حق می‌پوی و نیک اندیشه کن! چونکه راه حق و باطل تا ابد، از هم جداست چون عصایی باش در دست ز پا افتادگان! کاین‌چنین خصلت مرام و رسم مَردان خداست از دورویی و دروغ و خودپسندی دور باش! چون دورویی و دروغ و خودپسندی فتنه‌زاست از دورویی می‌شود انسان چنان دیگ مسین هست یک رویش سپید اما دگر رویش سیا ست چون بنای زندگانی را بسازی با دروغ... عاقبت بینی بنایی سست و عاری از بقاست خودپسندی آدمی را غافل از حق می‌کند آنچنان که هست چون کاهی و کوه ادعاست قلب را آیینه کن! نه خیره شو در قلب آن... بشکن این آیینه‌‌ای که موجب خواری ماست جامِ دل، لبریز اگر شد از شرابِ مَعرفت دل دگر از بندِ جام و (ساقی) و ساغر رهاست . سید محمدرضا شمس (ساقی) #شمس_ساقی @shamssaghi