(شراب مَعرفت) دل به دنیا از چه می‌بندی؟ که این دنیا فناست دل سپردن جز خدا ، ای غافل از عقبا خطاست هست دنیا چون مسافرخانه‌ای در بین راه چندروزی هرکسی مهمان درین مهمان سراست تا توانی راه حق می‌پوی و نیک اندیشه کن! چونکه راه حق و باطل تا ابد، از هم جداست چون عصایی باش در دست ز پا افتادگان! کاین‌چنین خصلت مرام و رسم مَردان خداست از دورویی و دروغ و خودپسندی دور باش! چون دورویی و دروغ و خودپسندی فتنه‌زاست از دورویی می‌شود انسان چنان دیگ مسین هست یک رویش سپید اما دگر رویش سیا ست چون بنای زندگانی را بسازی با دروغ... عاقبت بینی بنایی سست و عاری از بقاست خودپسندی آدمی را غافل از حق می‌کند آنچنان که هست چون کاهی و کوه ادعاست قلب را آیینه کن! نه خیره شو در قلب آن... بشکن این آیینه‌‌ای که موجب خواری ماست جامِ دل، لبریز اگر شد از شرابِ مَعرفت دل دگر از بندِ جام و (ساقی) و ساغر رهاست . سید محمدرضا شمس (ساقی) #شمس_ساقی @shamssaghi