. . . .

_

موقع رفتن ، صندلیِ چوبیِ شکستهٔ کنار ساحلُ علامت گذاشتم و برگشتم تا کمی بخوابم، فرصتِ زیادی تا قرار امشب نیست. روزِ تولدش نیست ، اما کاش مخالفِ دیگری بجای مرگ برای تولد پیدا میشد .. . - پرده را کنار کشیدم، چشمکِ ستاره هایِ شب را دیدم که توی سادگیِ لباسِ تاریک اما ژرف آسمان ، هم تنها بودند ، و هم شلوغ به‌قدرِ یک دنیا .. زمانی نبود که کنارِ آینه هدرش بدم ، [ شب که بهانه‌ست.. در حقیقت ، کنارِ تو بودن را با هر قیافه‌ای حاضرم! ] - چیزی نمی‌دیدم ، موج بود و موج.. نسیم تندی می‌وزید که با خودم گفتم: اگر دستی هم برای مرتبی به موهایم کشیده بودم ، با خشونتِ باد، وقت تلف کردن شده بود ! دست‌هایم را جلو گرفته بودم و ملتمسانه آرزو میکردم صندلیِ چوبی امشب را در آغوشِ جزر و مد دریا نرفته باشد و سرم بی‌کلاه نماند .. جلو رفتم و جلو و جلوتر ، و پیدایَش کردم . موج ها تلاش می‌کردند تا همان یک وجب فاصله با صندلی را برای یک آغوش ، کم‌تر کنند .. نشستم روی صندلی و حالا تنها رنگی که در آن سیاهی میدیدم ، گریه های سفیدِ دریا بود .. [ امشب گوشم با توست ، از اعماقِ دریا با من حرف بزن ! قول می‌دهم که صدایت را از آسمان بشنوم . ]  "𝒖 𝒌𝒏𝒐𝒘 𝒎𝒆" "𝑮𝒐𝒐𝒅 𝒎𝒊𝒔𝒕𝒂𝒌𝒆"

 "𝒖 𝒌𝒏𝒐𝒘 𝒎𝒆" "𝑮𝒐𝒐𝒅 𝒎𝒊𝒔𝒕𝒂𝒌𝒆"

صبح طلوعِ آفتاب است در نگاهِ تو ؛ و من بزرگترین مزرعهٔ آفتابگردان :)) - صبح بخیر - "𝑮𝒐𝒐𝒅 𝒎𝒊𝒔𝒕𝒂𝒌𝒆"

-

می‌سوزم از تبی که دماسنجِ عشق را از هرم خود گداخته زیر زبان من ،