_

تعداد عکسای این سفر توی گالریم میگه از دوربین گوشیم راااضیم

خب سفر بس.

. . . .

_

" هی عزیزِ دوست‌داشتنیِ از دست رفته ، همین روز‌ها بود نه؟ همین روزها بود که نامه‌ای واقعی از تو به دستم رسید ، و من را بگو ؛ دریایی مواج از لبخند ، انتظار و امید .. . بی‌راه نبود این‌قدر هیجان داشتنت و مدام پرسیدنِ اینکه: «چیزی به دستت رسیده؟» ، چرا که چشم‌انتظارِ دیدنِ این لبخندِ عجیب و غریب روی صورتم بودی. آن‌روزها نمی‌دانستیم چه چیز‌هایی پیش رویت یک لنگه پا ایستاده و منتظرِ رسیدن‌ت است .. که اگر می‌دانستیم ، دست‌هایمان را درهم چفت می‌کردیم و از دنیای تاریکِ پر از داستان های بی‌پایان، پر می‌کشیدیم و در کنار حوضچهٔ کوچکِ رویا ، بی‌صدا گل‌های آرامِ سکوت را می‌کاشتیم و آب می‌دادیم . تحمل کن و طاقت بیار ! صبر داشته باش که قصهٔ طولانی خلقت و آدم‌هایش ، پایانی شاعرانه خواهد داشت .. " - نامه هایی برای تو¹⁴، ۲۸ شهریورماه، Abr . "𝑮𝒐𝒐𝒅 𝒎𝒊𝒔𝒕𝒂𝒌𝒆"

صبح بخیر مدرسه‌ای ها

POV: هربار خداروشکر میکنم که چشمام تورو میبینه و گوشام صداتو میشنوه و ریه‌م هوایی رو نفس میکشه که تو هم تنفسش میکنی و تو زمانی زندگی میکنم و هستم که توام هستی و زندگیش می‌کنی.

. . . .

_

[ چندروزیست ننوشته‌ام ، هربار با این جمله که "نه ، الان وقت‌اش نیست. تنها تبدیل به پستِ کوتاه و سرسری و بیهوده‌ای می‌شود در چنلی که اشتباه‌هایش باید خوب باشد" ؛ و پاک کردم و رفتم. اما این‌روزها ، بیشتر از هر زمانِ دیگری می‌خواستم بنویسم. بنویسم، و حرف بزنم. از تولدِ دوستی که یادم بود و یادم نبود هدیهٔ تبریک بفرستم ، و هرروز با این جمله که "از روزش گذشته ، بگذار سر وقتِ بیشتر و بهتری به او پیام دهم" ، از روز تولدش دورتر و دورتر شده‌ام تا الان که حتی باور نمی‌کند ۱ مهرماه را در ذهن داشته‌ام. از روزهای زردی که دوباره شروع شدند و مهر و پاییز ، و احساسِ دوبارهٔ پژمردگی . انگار دوباره روحی شده باشم که فایده و زندگی‌اش را فراموش کرده و دنبال هویت و علت خودش می‌گردد تا شاید ذره‌ای خودش را قانع کند که انتخابَش ، حق‌ش بوده و اشکالی ندارد اگر زندگی‌ش ، کمی زندگی دیگران را برایشان سخت می‌کند و او فعلا تصمیمی برای از خودگذشتگی ندارد. تا کمی دوباره خودش را به یاد بیاورد و ببیند زندگیِ او هم به اندازهٔ زندگیِ اطرافیان‌ش باارزش و اهمیت است ، حتی اگر کسی دقیقاً به آینده و پایان‌ش امیدی نداشته باشد. نگاهم هرشبِ این چندروز به نقطه‌ای خیره مانده و در دلم، آن نقطه گوشه‌ای از آسمانِ شب است. و سکوت خانه و عبور ماشین‌های پشت پنجره را مثلِ صدای باد میانِ گندم‌زار یا سبزه‌زار می‌شِنوم. دلنشین است، دلنشین و آرام.. مثل من و حرف‌های زیادی برای نگفتن. نمیدانم دقیقا وقتِ دقیقِ چیز‌های زیادی که صدایی در سرم مرا برای فعلا ، از انجام یا گفتن‌شان عقب نگه می‌دارد کِی است اما ، مگر فردا و فردا و فردا‌ها ، باز هم هستم؟ و باز هم وقتی هست برای رسیدن به سرِ وقتِ گفتنِ حرف‌هایی که فعلا وقت‌شان نیست و کارهایی که فعلا برای کسی مهم نیست؟ ] - Abr . "𝑮𝒐𝒐𝒅 𝒎𝒊𝒔𝒕𝒂𝒌𝒆"