گربه ها دیگه محلم نمیزارن. بااینکه من هنوزم همون‌طوری میو میو پیش پیش پیش میکنم.

شاید قدیمی شدم* No country for old men, huh?

"𝑮𝒐𝒐𝒅 𝒎𝒊𝒔𝒕𝒂𝒌𝒆"

. . . .

—

"مشغولِ روزمره‌ای بودم که دقیقاً متوجه نشدم از کی جزوی از من شده بود. اما امروز صبح، سکوت ، تنهایی و کارهایی که هرکسی معمولاً در صبحِ معمولیِ خودش انجام نمی‌داد ، جوری دیگر آرامم کرد. برای ساعت‌های سختی که اینبار از دیر گذشتن‌اش خوشحال بودم ، احساس کردم گلدانی پر از برگ‌های سبزی هستم که گوشه‌ای از یک دنیای پر از شلوغیِ گرد و خاک ، آسمانِ کوچکِ آبی‌رنگی دارد و سازِ موسیقیِ تنهایی را با حرف های خودش با خودش می‌نوازد و از سکوت خالی می‌کند .‌. امروز انگار ایستاده بودم و خودم را نگاه می‌کردم: آدمکِ معصوم و بی‌صدایی که اگر فقط فکر و خیال ذره‌ای اورا به حال خودش رها کنند ، چقدر آرام و شیرین می‌تواند زندگی را با شوقی کودکانه رنگ بزند؛ چای دم کند ، گل‌هارا آب بدهد ، پرده‌هارا کنار بکشد ، موسیقی گوش دهد ، بنویسد ، خودش را در آیینه ورانداز کند ، موهایش را دست بکشد ، لبخند بزند ، پلک بزند ، نفس‌های آرام و آهسته و بی‌دغدغه‌ای بزند ، بی‌خیال باشد و عاشق ، عاشق باشد .. عاشقِ هرچیزی که دوست‌ش دارد و زندگی، اجازهٔ عشق ورزیدن را به او نمی‌دهد. او امروز خسته نبود ؛ امروز به اندازهٔ تمام روزهای طولانیِ این سال‌هایش ، خستگی را در کرد .. " - Abr . "𝑮𝒐𝒐𝒅 𝒎𝒊𝒔𝒕𝒂𝒌𝒆"

POV: ازینکه مدام توی موقعیتایی قرارم میدن که فکر کردن بهشون، تصمیم گرفتن درموردشون، و جوابگو بودن راجبشون جزو مسئولیت‌ها و حتی شاید اقتضای جایگاه و سنم نیست متنفرم.

دغدغه‌مند بودنِ چیزایی که نباید فعلا دغدغه‌م باشه همیشه ذره‌ذره از درون آبم کرده.

[ اگه هنوز کسی بهت شب بخیر نگفته، شبت بخیر* ]

[ کاش گاهی در روابط انسان‌ها وارد نشیم. گاهی کسی ، برای حرف نزدن با یکی دیگه ، دلیلی داره که شاید موجه‌ترین دلیل دنیاست و ما نمی‌دونیم. گاهی به زور دوست کردن و آشتی دادنِ افراد ، میلِ قلبی و صلاحِ زندگی‌شون نیست و مایی که از خارج دایرهٔ ماجرا داریم نگاهشون میکنیم، صرفاً اون حسِ انسان دوستانه‌مون گل می‌کنه و فکر میکنیم باید قهرمان زندگیِ اونها باشیم، و به عواقب و تصمیمات دیگران توجهی نداریم و حتی، احترامی هم به اونها نذاشتیم. گاهی بعضی از کار‌های داوطلبانه، لطف به دیگری نیست، ظلمه. ]