. . .

_

"هی آدمک، گریه نکن.. این روزها می‌گذرند و همان صدایی که مداوم تورا از دور میخوانَد ، روزی به تو خواهد رسید. تورا در آغوش خواهد گرفت اشک هایت را خواهد بوسید و درد های تورا خواهد فهمید. آدمکِ بی‌صدای ناشناس؛ هرچقدر میخواهی دلگیر باش.. هرچقدر می‌توانی دلتنگ باش.. قلبِ تو گنجینهٔ عشق های تلخی‌ست که هیچکدامشان ، قدر این گنج را نمی‌دانند و یا نفهمیدند. و این‌، تاوانِ عواطف احمقانه و احترامات کورکورانه‌ات است. " "𝑮𝒐𝒐𝒅 𝒎𝒊𝒔𝒕𝒂𝒌𝒆"

بود راستی*

ممنونم از قاصدک ها

. . . .

_

[ Hold on. ] "امید و صبر، واژه‌های رنگی و معطری‌ هستند. و دلیلی که احتمالاً آدمی‌رو برای یک‌روزِ دیگر، یک هفتهٔ دیگر، یک ماهِ دیگر، و حتی سالهای زیاد دیگری، زنده نگه می‌دارد. گاهی خیال می‌کنم شاید یکی باشند؛ شاید امید همان صبری باشد که برای فردا نگهش می‌داریم و شاید صبر، همان امیدی باشد که به فردا داریم.. و من، کجای این داستانم؟ من، شاید آدمکی نشسته بر روی نیمکتی چوبی، میانِ شاخه‌های بهاری و پاییزی ، درحالِ تماشای صفحه‌ها و نوشتنِ فصل‌های زندگی‌ام باشم. با نوایی در قلبم؛ نوایی که هروقت فکرِ خاموشیِ چشم‌هایم به سراغم می‌آید، در گوشم زمزمه می‌کند: [ صبر کن. ] و سایهٔ امید را پشت پلک‌هایم رنگ می‌زند و اکلیل‌هایش، نور بیداریِ‌ چشم‌هایم میشود تا زمانی که باز باران آن‌ها را بشوید و پاک کند.. " - Abr . "𝑮𝒐𝒐𝒅 𝒎𝒊𝒔𝒕𝒂𝒌𝒆"

[ در دلِ من چیزی است مثلِ یک بیشهٔ نور، مثلِ خوابِ دمِ صبح؛ و چنان بی تابم که دلم می‌خواهد بدوَم تا ته دشت، بروَم تا سر کوه! دورها آوایی است که مرا می‌خواند.. ] - سهراب‌ِ سپهری -